17 მაისი ჰომოფობიასთან, ბიფობიასთან და ტრანსფობიასთან ბრძოლის საერთაშორისო დღეა, რომლის უსაფრთხოდ აღნიშვნის საშუალება ქვიარებს საქართველოში არასდროს ჰქონიათ, ბოლო წლებში კი ერთმანეთის მიყოლებით მიღებული რეპრესიული კანონებით ხვდებიან. გამძაფრებულმა პოლიტიკურმა ჰომოფობიამ, სიძულვილის ენამ, სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შეზღუდვის მცდელობებმა კიდევ უფრო გაზარდა ჩაგვრის, გარიყვის, დევნის, ძალადობის რისკი და დაუცველობის განცდა. ეს მოცემულობა ჩვენს თანამოქალაქეებს ყოველდღიურად აყენებს იძულებითი არჩევანის წინაშე — დარჩნენ სამშობლოში თუ ემიგრაციაში გააგრძელონ ცხოვრება.
ეს გზა, რომელიც ხანდახან ქვიარ ადამიანებისთვის თვითდაგადარჩენის, თავისუფლებისა და მშვიდად ცხოვრების ერთადერთი შესაძლებლობაა, მარტივი არ არის. როგორც წესი, ის ოჯახთან, სახლთან, მეგობრებთან, საყვარელ ადამიანებთან განშორებას გულისხმობს. სრულიად უცხო გარემოში, უცნობი ადამიანების გარემოცვაში ახალი ცხოვრების დაწყებას კი, სხვა უამრავ სირთულესთან ერთად, ხშირად მარტოობისა და გაუცხოების შეგრძნებები ახლავს თან.
ამ სტატიაში ქვიარ ემიგრანტები მედია აპრილთან საკუთარ პერსონალურ გამოცდილებაზე ჰყვებიან. გვიზიარებენ მიზეზებს, რის გამოც ქვეყნის დატოვების გადაწყვეტილება მიიღეს; გვიყვებიან, როგორ შეიცვალა მათი ცხოვრება ემიგრაციაში; საუბრობენ ოჯახზე, სიყვარულზე, მარტოობაზე, თავისუფლებაზე და იმაზე, თუ რა ენატრებათ, რას განიცდიან და რა აწუხებთ ყველაზე მეტად სამშობლოსგან შორს მყოფებს.
“გული მწყდება, რომ ჩემს მშობლებს ასაკი ემატებათ, მე კი მათგან შორს მიწევს ყოფნა”
თამარ ჯაყელი 30 წლისაა, საქართველოდან ზუსტად ერთი წლის წინ, 2025 წლის 15 მაისს წავიდა. სულ თან სდევდა განცდა, რომ საზღვარგარეთ ცხოვრება მისთვის უფრო რაციონალური გადაწყვეტილება იქნებოდა, თუმცა საქართველოს “ემოციურად ბოლომდე ვერ თმობდა”. მისი თქმით, სხვა ქვეყანაში რეალური საფრთხის, მუქარების, რეპრესიული კანონებისა და ახალი ცხოვრების დაწყების სურვილის გამო გადავიდა, თუმცა მთავარი მიზეზი ის გახდა, რომ საქართველოში სწრაფი ცვლილებების იმედი დაკარგა. ახლა ბელგიაში ცხოვრობს და ემიგრაციის იმ ეტაპზეა, როცა მისი ყოველდღიურობა გამოწვევებითაა სავსე.
მიუხედავად იმისა, რომ სტუდენტობის პერიოდში საზღვარგარეთ ცხოვრების რამდენიმეწლიანი გამოცდილება აქვს, ვერ წარმოიდგენდა, რომ ამდენ ბიოროკრატიულ, საყოფაცხოვრებო, თუ ფინანსურ სირთულესთან მოუწევდა გამკლავება. მისი გამოცდილებით, თავშესაფრის მაძიებლისთვის ბევრად მეტი დაბრკოლება იჩენს თავს. თათასთვის ყველაზე რთული მაინც გრძელვადიანი ბინის პოვნა აღმოჩნდა და საცხოვრებლის გამოცვლა არაერთხელ მოუწია.
“პერსონალურად, უფრო გადარჩენის რეჟიმში ვარ, ვიდრე განვითარების, თუმცა, მაქვს შეგრძნება, რომ რაღაც ახალს ვაშენებ პარტნიორთან ერთად. ალბათ, ეს გზა ნელ-ნელა გამიმარტივდება, ყველა ამას მეუბნება”, — გვიყვება თათა.
ვკითხეთ, მისი, როგორც ქვიარის რა გამოცდილება არ ესმით სხვა ქვეყანაში:
“არ ესმით, რამდენად მნიშვნელოვანი მისიის განცდა მქონდა საქართველოს დემოკრატიის მშენებლობაში. არ ესმით, რატომ და როგორ ვწირავდი ამდენს პერსონალურად, როცა ჩემი ქვეყანა შეუძლებელს ხდიდა ჩემს თანასწორ და თავისუფალ ცხოვრებას. არ ესმით, მაინც რატომ მენატრება და მიყვარს ქვეყანა, რომელთანაც ტოქსიკურ ურთიერთობაში ვარ. არ ესმით, რატომ ვადევნებ თვალს და განვიცდი საქართველოს ამბებს მაინც ისე, თითქოს ისევ იქ ვიყო”.
მიუხედავად ყველაფრისა, თათასთვის სამშობლო ის ადგილია, სადაც ყველაზე მეტად გრძნობს მიკუთვნებულობის განცდას და სადაც ყველაზე მეტი ძვირფასი ადამიანი ეგულება. სახლის ხსენებისას პირველი ბავშვობაზე ეფიქრება — მშობლებზე, ბებიასა და დაზე, ახსენდება მომენტები საპროტესტო აქციებიდან, მარშებიდან თუ შეხვედრები Tbilisi Pride-ის ოფისში. ენატრება პერიოდი, როცა სჯეროდა, რომ უკეთესი ქვეყნის აშენების შესაძლებლობა არსებობობდა. ამის პარალელურად, დაბრუნებაზე რეგულარულად, ხანდახან ყოველდღე ფიქრობს, მაგრამ რაციონალურად გააზრებული აქვს, რომ ახლა სხვაგან უნდა ააშენოს ცხოვრება.
“სახლი მაინც საქართველოა, მაგრამ ვცდილობ, აქაც ავაშენო რაღაც მყარი”.
თათა აღნიშნავს, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი, რაც ემიგრაციამ წაართვა, საკუთარი მისიისა და საზოგადოებრივი როლის შეგრძნებაა. კითხვაზე, სამშობლოსგან შორს მყოფს, რაზე სწყდება გული, გვეუბნება:
“გული მწყდება, რომ ვერ გავიმარჯვეთ რეჟიმზე. გული მწყდება, რომ ამდენი პატრიოტი ადამიანი ასე დაჩაგრულია და რომ ამ ჩაგვრის დასრულების კონტურებსაც ვეღარ ვხედავ. გული მწყდება, რომ ჩემს მშობლებს ასაკი ემატებათ, მე კი მათგან შორს მიწევს ყოფნა”.
თათას თქმით, ქვიარ ადამიანების მიმართ, რომლებიც საქართველოში აგრძელებენ ცხოვრებას, დანაშაულის გრძნობა აქვს.
“მინდა, არამხოლოდ უსაფრთხოდ იყვნენ, არამედ, ასევე, შეეძლოთ საკუთარი თავის განვითარება, განათლების მიღება, საინტერესო სფეროებში დასაქმება, მოგზაურობა, ღიაობა, ჯანსაღი ურთიერთობების შენება. სამწუხაროდ, მგონია, რომ საქართველოში ამ ყველაფრის შესაძლებლობა სულ უფრო ნაკლებად ექნებათ”.
აღნიშავს, რომ ვინმესთვის ამ კუთხით რჩევის მიცემა მაინც გაუჭირდებოდა, რადგან ემიგრაცია საკმაოდ რთული გზაა და მედეგობა სჭირდება. ფიქრობს, რომ ქვიარ ემიგრანტების გამოცდილება იმაზე რთულია, ვიდრე ამაზე ჰყვებიან, მაგრამ ბევრი ადამიანისთვის ეს მაინც გამათავისუფლებელი, სტაბილურობისა და კეთილდღეობის მომტანი გზაა.
“ახლა ჩემი სახლი ჩემი ძალიან გეი ოჯახია და ის სიმშვიდე, რომელსაც ეს ქვეყანა მაძლევს”
“სამშობლო აკრძალული სიყვარულივითაა” — გვითხრა ბელგიაში მცხოვრებმა ქვიარ ემიგრანტმა, როცა ვთხოვეთ გაეზიარებინა, რა არის მისთვის სამშობლო, საიდან წასვლაზეც პირველად 2022 წლის გაზაფხულზე დაფიქრდა. ეს მაშინ მოხდა, როცა, მისი თქმით, ამ ქვეყანაში ქვიარობით გამოწვეულ ისედაც რთულ ცხოვრებას ფინანსური და კარიერული პრობლემებიც დაემატა. მიზეზი, სრულ უიმედობასთან ერთად, გახდა განცდა, რომ ამ ბრძოლაში დამარცხდა. 2023 წლის დასაწყისში საქართველო საბოლოოდ დატოვა.
“სამშობლო აკრძალული სიყვარულივითაა (როგორი სიმბოლურია ქვიარობის გათვალისწინებით) — აბსოლუტურად ყველა გარემოება და ობიექტური აზრი მიმანიშნებს, რომ არ უნდა გიყვარდეს ის, რაც გტკენს, უარგყოფს, ბედნიერების საშუალებას არ გაძლევს, მაგრამ რაღაც ამოუხსნელი მიზეზით მაინც გიყვარს”.
სამშობლოზე ფიქრისას აქ დატოვებულ ოჯახის წევრებს, მეგობრებს და იმ ყველაფერს იხსენებ, “რაც ძალიან უყვარს, ან ძალიან სძულს”. ამბობს, რომ უკან დაბრუნებაზე არ ფიქრობს:
“ღრმა წარმოდგენებში მცირე თეორიულ დაშვებას ვაკეთებ, თუმცა, რეალურად, არასდროს ვფიქრობ და ვერც წარმომიდგენია. უფრო, ზღაპრულ, არარეალურ ოცნება/წარმოდგენას ჰგავს. არ მჯერა, რომ ოდესმე საქართველო გახდება ის ქვეყანა, რომლის შექმნისთვისაც მრავალი წელი ვიბრძოდი”.
საქართველოდან შორს ყოფნისას, ცდილობს, ყოველთვის თავი აარიდოს სენტიმენტებს, თუმცა, ყველაზე მეტად გული იმაზე სწყდება, რომ ის, რისი ნაწილიც ერთ დროს თავადაც იყო, დღეს მის გარეშე გრძელდება. საქართველოში ყველაზე მეტად ნაცნობი სახეები და ბუნება ენატრება, მეგობრების გარემოცვა, სადაც თავს უსაფრთხოდ და მიღებულად გრძნობდა. გვეუბნება, რომ ასევე, ძალიან ენატრება “ქართული” შაურმა, დანარჩენი კერძების მომზადებას თავადაც ახერხებს.
ამბობს, რომ ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი რამ, რაც ემიგრაციამ წაართვა, ის რუტინაა, რომლითაც აქ ცხოვრობდა.
“დილით გაღვიძებისას ვიცოდი, ვინ ვიყავი, რას ვაკეთებდი; ვიცოდი, რომელი ყავა მიყვარდა, რომელ მეგობარს ვნახავდი დღის ბოლოს, რომელი გზით წავიდოდი სამსახურში; ვიცოდი, რომელი შოკოლადი მიყვარდა და ა.შ”.
გვიზიარებს ემიგრაციის იმ სირთულეებსაც, რომელთან გამკლავებაც საწყის ეტაპზევე მოუწია.
“ვიტყოდი, რომ მთლიანად, საქართველოში არსებული ჩემი პიროვნება არ ესმით, ვინ ვიყავი და სოციუმში რა როლი მქონდა. აქ რომ ჩამოდიხარ, შენი პიროვნება აღარ არსებობს და ნულიდან გიწევს საკუთარი თავის შექმნა. [ვერ ვიფიქრებდი], რომ დავკარგავდი კარიერას და აქამდე წარმოუდგენელი სამუშაოს შესრულება მომიწევდა. ასევე, თუ ასე ძალიან გამიჭირდებოდა ახალი ენის სწავლა”.
ქვიარ ემიგრანტების გამოცდილებას ყველაზე სტრესულს უწოდებს, თუმცა, მისი თქმით, ეს იმდენად გზრდის, რომ თუ ამ გზას გაივლი, ვეღარასდროს წარმოიდგენ, როგორ უნდა გეცხოვრა ამის გარეშე. საკუთარ გამოცდილებას ერთი სიტყვით კი ასე აღწერს — “გარდაქმნა”.
ვკითხეთ, რას ნიშნავს ახლა “სახლი” მისთვის:
“ჩემი სახლი ჩემი ძალიან გეი ოჯახია, ჩემი პარტნიორი, ფისო — სახლი, რომლის ყველა ნივთი საკუთარი ხელით შევარჩიე და ავაწყე და ის სიმშვიდე, რასაც ეს ქვეყანა მაძლევს”.
ახლა მისი ცხოვრება ბედნიერებით და იმედით სავსეა — უამრავი მიზნითა და გეგმით, ბევრი პატარ-პატარა სირთულით, თუმცა, რწმენით, რომ ყველაფერი სულ უფრო და უფრო კარგად იქნება.
“დარჩენა საშიში იყო, შეიძლება ხანგრძლივ პატიმრობაში აღმოვჩენილიყავი”
გენდერის მკვლევარი, 36 წლის აია ბერაია ბელგიაში ცხოვრობს. წასვლაზე ბოლო 8 წლის განმავლობაში ბევრჯერ უფიქრია — პერიოდულად მიდიოდა კიდეც, თუმცა უკან ბრუნდებოდა. საბოლოოდ, ქვეყნის დატოვება გასული წლის შემოდგომაზე გადაწყვიტა, მას შემდეგ, რაც ქვეყანაში ახალი რეპრესიული, ადამიანის უფლებების შემზღუდავი კანონები მიიღეს. აიას თქმით, მისთვის, როგორც ქვიარისთვის, ამასთან ერთად კი, აქტივიზმში ჩართული ადამიანისთვის, საქართველოში დარჩენა საშიში გახდა — არსებობდა საფრთხე, რომ ხანგრძლივ პატიმრობაში აღმოჩენილიყო.
ამბობს, რომ ბელგიაში მცხოვრები ადგილობრივი ქვიარი რთულად თუ წარმოიდგენს ისეთ სახიფათო და მტრულ, ჰომოფობიურ გარემოში ცხოვრებასა და მუშაობას, როგორიც ქვიარებს საქართველოში აქვთ ან ჰქონიათ.
“აქ უჭირთ იმის წარმოდგენა, რომ საქართველოში შენი პირადი ურთიერთობები უნდა დამალო, ძალიან რთულია ღიად გყავდეს შეყვარებული, საჯარო სივრცეში გამოხატო მის მიმართ შენი დამოკიდებულება. აქ რთული დასაჯერებელია, რომ შენი ურთიერთობით, შენი პირადი მიმოწერის ან სხვა მასალის უკანონო გავრცელებით შეიძლება დაგაშანტაჟონ, სცადონ შენი რეპუტაციის შელახვა”.
იხსენებს, რომ ყველაზე უსაფრთხოდ თავს უმეტესად ორგანიზაციებში, ბარებსა და კლუბებში გრძნობდა, თუმცა, ხაზს უსვამს, რომ რეპრესიებთან ერთად, ქვეყანაში ასეთი სივრცეების რაოდენობაც შემცირდა. გვეუბნება, რომ წუხს საქართველოში დარჩენილი ქვიარების გამო.
“ვიცი, რომ მათთვის რთულია თავი უსაფრთხოდ, დაცულად და თავისუფლად იგრძნონ; ვიცი, მათ ეუბნებიან, რომ “რადიკალები” არიან, ვინც უნდა გაჩუმდეს და გაქრეს, გზა დაუთმოს ძალადობას, უსამართლობას, ექსტრემისტულ იდეოლოგიებს; ვიცი, რომ რთულია, როცა რეჟიმი რეალობას აყალბებს და თავისი ნარატივებით ყველა ცნების მნიშვნელობას აყირავებს. რთულია ცხოვრება, როცა მიმდინარეობს ყველა არსებითი ღირებულების გაუფასურება”.
აია გვიზიარებს, რომ იძულებითი მიგრაცია საკმაოდ სტრესული და გამოწვევებით სავსე გამოცდილებაა, რომელმაც აჩვენა, რომ ახალი რაღაცების სწავლა და თვითგანვითარება ყოველთვის შესაძლებელია. მისი თქმით, ამ გადაწყვეტილებამდე ადამიანი იმიტომ მიდის, რომ სხვა უკეთეს გამოსავლად აღარაფერი ესახება. როგორც ამბობს, ემიგრაცია არ არის გართობა, ფუფუნებაში ცხოვრება და “ბრჭყვიალა” გამოცდილებები, რასაც ხშირად შეცდომით და ზედაპირულად ასოცირებენ ხოლმე ლგბტქ+ თემთან.
მასაც ვკითხეთ, პირველი რა ახსენდება სამშობლოზე ფიქრისას. გვითხრა, რომ სამშობლო მისთვის თავისუფლებისმოყვარე და ერთმანეთზე მზრუნველი ადამიანების ერთობაა. ხოლო, როცა ვთხოვეთ, პირველი რამ ეთქვა, რისი ასოციაციაც სახლის ხსენებისას ექნებოდა, გვითხრა: “სამწუხაროდ, საკუთარი სახლი არასდროს მქონია. როცა “სახლზე” ვფიქრობ, მახსენდება უსახლობა და საცხოვრისის კრიზისი”. ასევე, გაგვიზიარა, რომ სამშობლოში ყველაზე მეტად დედა ენატრება. დაბრუნებაზე არ ფიქრობს — როგორც ამბობს, საქართველოში არსებული დიქტატორული რეჟიმი მისთვის საფრთხეა.
“მეგობრებთან შეკრება, არაფრის კეთება, სიცილი და სილაღის შეგძნება მენატრება”
ეს ნიუ-იორკში მცხოვრები 37 წლის ქართველი ქვიარ ემიგრანტის სიტყვებია. პირველად საქართველოდან წასვლაზე ჯერ კიდევ 90-იან წლებში დაფიქრდა. ეს მაშინ მოხდა, როცა არხი MTV პირველად ნახა და გაიაზრა, რომ “სადღაც სხვაგან, სხვა რეალობა იყო”, სადაც კომფორტულად იგრძნობდა თავს. ემიგრაციამდე ვერასდროს იფიქრებდა, რამდენად რთული შეიძლება ყოფილიყო ყველაფრის ახლიდან დაწყება. მისი თქმით, არ არსებობს თეორია, წიგნი, ცოდნა, გაზიარებული გამოცდილება, რომელიც ადამიანს ამისთვის მოამზადებს, რადგან ამ ეტაპს ყველა თავისებურად გადის. სწორედ ემიგრაცია აღმოჩნდა მისთვის ის, რამაც საკუთარი რეალური სიძლიერე და გამძლეობა გაააზრებინა.
“ემიგრაციამ ძალიან ნათლად დამანახა, როგორია ცხოვრება კუთვნილების შეგრძნების გარეშე. ტვინს უჭირს იმის მიღება, რომ რაღაც (სამშობლო) ჩემი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ვერ / არ იყო — იქ, სადაც კმაყოფილება და სიყვარული უნდა მიმეღო, უარყოფა მივიღე”.
ამბობს იმასაც, რომ საქართველოდან შორს არ ესმით, თუ რამდენად მტკივნეული შეიძლება იყოს შეგრძნება, როცა შენი სურვილები “კრიმინალადაა” აღქმული. ემიგრაციის გამოცდილებას რთულად ახასიათებს, განსაკუთრებით ადრეულ ეტაპზე.
“ვერ ვიჯერებდი, რომ ასე ნორმალიზებული მქონდა ჩაგრულ პოზიციაში ყოფნა, სტაბილური პარტნიორის არყოლა, უთანასწორობა. იმდენად მქონდა მიღებული იდეა, რომ მე “ნორმალური” ცხოვრება არასდროს მექნებოდა, მთელი ჩემი პიროვნების აღქმა ამაზე იყო აწყობილი — “განსხვავებულობის” სახელით ვფუთავდი, რამაც ძალიან გამორჩეული გამოცდილებები მომცა, მაგრამ დროის გასვლის შემდეგ მივხვდი, რომ ეს თვითგადარჩენის ინსტინქტი, ტრავმებზე პასუხი იყო”.
უკვე 5 წელია, საქართველოსგან შორს ცხოვრობს. პირველი ორი წელი უკან დაბრუნებაზე აქტიურად ფიქრობდა, მაგრამ ახლა ამის სურვილი აღარ აქვს. ყველაზე მეტად მეგობრებთან შეკრება, მათთან ერთად არაფრის კეთება, სიცილი და სილაღე ენატრება — სწორედ ეს იყო სივრცე, სადაც თავს ყველაზე უსაფრთხოდ გრძნობდა. სამშობლოს ხსენებისას კი პირველად საყვარელ ადამიანებზე, მათ ხმის ტემბრსა და ღიმილზე ეფიქრება.
“როცა სახლზე ვფიქრობ, პირველი ეპიზოდური მოგონებები — აივნიდან ხედი, ხსნადი ყავის გემო, თბილისური გაზაფხული: მზე, სითბო, ოთახში შემოსული ნიავი და შერხეული ფარდა მახსენდება.
ამავდროულად — 2013 წლის 17 მაისი, ფოტოებზე აღბეჭდილი სახეების გამომეტყველება იმ ადამიანების, ვინც ქვიარები დაარბია და რაღაც დონემდე ჯერ კიდევ უარყოფითი, ტრავმატული შეგრძნება მოდის, როცა ვიაზრებ, რომ იმ ადამიანებს სხვა ადამიანების სიკვდილი უნდოდათ, ერჩივნათ მეორე ადამიანს არ ეარსება”.
გვიყვება, რომ მისი ცხოვრება უკვე ლაღი, ხოლო ყოველდღური სირთულეები იოლად გადასალახი გახდა. როგორც ამბობს, ახლა მისთვის “სახლი” თავისივე თავია, რადგან უსაფრთხოების, სიმშვიდის, სილაღის შეგრძნებაც აქედან მოდის.
“მაგრამ შეუძლებელია ამის გჯეროდეს, სანამ შენი ნერვული სისტემა რაღაც დროს არ გაატარებს დაცულ, მშვიდ, ჯანსაღ გარემოში და ეს ნორმად არ იქცევა”.
“იმ ეტაპზე ვარ, როცა ხშირად ვფიქრობ, სად და რა არის რეალურად სახლი”
30 წლის თაზო სოზაშვილმა პირველად ქვეყანა სწავლის გასაგრძელებლად დატოვა, ემიგრაციაში დარჩენა კი მაშინ გადაწყვიტა, როცა გააცნობიერა, რომ ნებისმიერ საქმეზე მეტად, საკუთარ თავს სჭირდებოდა.
კითხვაზე: “რას ნიშნავს შენთვის სამშობლო?”, გვპასუხობს: “სახლს, სადაც სტუმარი არ ხარ”.
ჩემი ოჯახის ნახევარი და მეგობრების უმეტესობა, ასევე, ემიგრაციაშია. ახლა იმ ეტაპზე ვარ, როცა ხშირად ვფიქრობ, სად და რა არის რეალურად სახლი.
თაზოს სამშობლოზე ფიქრისას პირველად ქართული საჭმელი და ღვინო ახსენდება, ასევე, “ოლიგარქის კორუმპირებული მთავრობა და კორუმპირებული უნიათო ოპოზიცია”. ყველაზე მეტად ენატრება ჯონჯოლი კახური ზეთით, თუმცა ამატებს, რომ იცის, მალე ხმის მიცემის უფლებაც მოენატრება. ამბობს, რომ უკან დაბრუნებაზე იმდენად ხშირად ფიქრობს, რამდენადაც სამომავლო გეგმებზე.
როცა ვკითხეთ, რა არის სირთულე, რაზეც ემიგრაციამდე ვერასდროს იფიქრებდა, გვიპასუხა, რომ არ ელოდა, თუ ასე გაუჭირდებოდა, საკუთარი ქვეყნის გაუმჯობესებაში პირდაპირი მონაწილების მიღების შესაძლებლობა რომ წაართვეს. ყველაზე მნიშვნელოვნად კი, რაც ემიგრაციამ ასწავლა, იმას მიიჩნევს, რომ ლოკალური მოვლენების გლობალურ კონტექსტში დანახვის გარდაუვალი აუცილებლობა დაინახა.
ამბობს, რომ ქვიარ ადამიანების გამოცდილებები ისეთივე მრავალფეროვანია, როგორიც არაქვიარების — სავსეა გამოწვევებითა და დადებითი მხარეებით. ემიგრაციის საკუთარ გამოცდილებას კი ერთი სიტყვით ასე აღწერს — “აუცილებლობა”.
იმ ქვიარ ადამიანების მიმართ, რომლებიც საქართველოში აგრძელებენ ცხოვრებას, აღფრთოვანებას გრძნობს და ასე მიმართავს: “გაუფრთხილდით საკუთარ თავს და ერთმანეთს”.
ბოლოს თაზოს ვკითხეთ, როგორია მისი ცხოვრება ახლა, რაზეც გვიპასუხა:
“დღეს შეიძლება ისეთ ქალაქში ვცხოვრობ, სადაც 17 მაისის ან პრაიდ მარშის ჩატარებას მთავრობა და პოლიცია არ დამიშლის და ფაშისტებს არ მომიქსევს, მაგრამ სასტიკად გამისწორდება ფიზიკურად, თუ ქუჩაში გენოციდს გავაპროტესტებ. განტევების ვაცი არა მხოლოდ დროის ცვლილების, არამედ გეოგრაფიული მდებარეობის მიხედვით იცვლის სახეს. უფრო ზოგადად თუ ვისაუბრებ, ცხოვრების ხარისხი ბევრად უკეთესია, ვიდრე საქართველოში იყო”.
ყოველწლიურად საქართველოდან უფრო მეტი ადამიანი მიდის, ვიდრე ბრუნდება. 2023 წელს უარყოფითმა სალდომ 40 ათასს მიაღწია. ადამიანები ქვეყანას სხვადასხვა მიზეზით, მათ შორის, სოციო-ეკონომოკური გამოწვევების, არასტაბილური პოლიტიკური მდგომარეობისა და რეპრესიების გამო ტოვებენ.
ქვეყანაში შექმნილმა ადამიანის უფლებათა კრიზისმა, იქნება ეს 2024 წელს ოჯახური ღირებულებების დაცვის მოტივით მიღებული სიძულვილის კანონი, კანონმდებლობიდან გენდერთან დაკავშირებული ჩანაწერების გაქრობა, ადამიანის უფლებების სამოქმედო გეგმიდან ლგბტქია+ საკითხების ამოღება თუ გამოხატვის თავისუფლების შემზღუდავი არაერთი კანონი, რომლითაც, სახელმწიფომ, ფაქტობრივად, ღიად თქვა უარი სექსუალური ორიენტაციისა და გენდერული იდენტობის ნიშნით ადამიანების ჩაგვრისა და დისკრიმინაციისგან დაცვაზე — მეტიც, თავად იქცა მათ მჩაგვრელად — ქვიარ ადამიანების იძულებითი მიგრაცია კიდევ უფრო გაზარდა.