როდესაც ბავშვი ან მოზარდი ღიად ამბობს, რომ ქვიარია — განურჩევლად იმისა, ის გეია, ლესბოსელი, ბისექსუალი, ტრანსი, არაბინარული თუ ნებისმიერი სხვა ქვიარ იდენტობა — ოჯახები, როგორც წესი, უეცრად ახალ ემოციურ ტერიტორიაზე აღმოჩნდებიან ხოლმე. მშობლებისა და ახლობლებისთვის ამას შეიძლება თან ახლდეს სიყვარული, დაბნეულობა, სიამაყე, შიში ან ყოველივე ეს ერთად. სამწუხაროდ, არც თუ ისე იშვიათია ზიზღი და სიძულვილიც. ახალგაზრდა ადამიანისთვის ეს ხშირ შემთხვევაში ღრმა მოწყვლადობის მომენტია: ისინი აზიარებენ თავიანთ იდენტობას იმის იმედად, რომ მათთვის ძვირფას ადამიანებს მაინც ძველებურად ეყვარებათ.

ასეთ მომენტში ყველაზე მნიშვნელოვანია არა სწორი სიტყვების პოვნა, არამედ ღიაობა და მიმღებლობა, რადგან ქვიარ ახალგაზრდის კეთილდღეობაზე ყველაზე დიდი გავლენა ერთ რამეს აქვს: ოჯახისგან მის უპირობო სიყვარულსა და მხარდაჭერას.

ამ სტატიაში გაგაცნობთ, რისი გაკეთება შეუძლიათ მშობლებს, ოჯახის წევრებსა და ახლობლებს საიმისოდ, რომ გაუგონ ახალგაზრდა ქვიარს და მხარი დაუჭირონ მას.

სიყვარული პირველ ყოვლისა

როდესაც ახალგაზრდა ადამიანი ღიად ამბობს, რომ ქვიარია, ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ, რისი გაკეთებაც ოჯახს შეუძლია, საკმაოდ მარტივია — შეახსენეთ მას, რომ ახლაც ზუსტად ისევე გიყვართ, როგორც ამ საუბრამდე. კვლევები და ცხოვრებისეული გამოცდილებები ერთსა და იმავე კანონზომიერებას ავლენენ: ქვიარ ახალგაზრდები, რომლებიც სახლში მხარდაჭერილად გრძნობენ თავს, იზრდებიან უფრო თავდაჯერებულები, უკეთესი მენტალური ჯამრთელობითა და უფრო მყარი და ჯანსაღი ურთიერთობებით.

ბევრისთვის ე.წ. „ქამინგაუთის“ — საკუთარი ქვიარ გენდერული თუ სექსუალური იდენტობის ღიად გაცხადების — ყველაზე საშიში ნაწილი არა ნაცნობებისა თუ უცნობების, არამედ მათი ოჯახის რეაქციაა. მშვიდად ნათქვამმა „მადლობა, რომ მენდე“ ან „ძალიან მიყვარხარ და ამას ვერაფერი შეცვლის“ შეიძლება დაუვიწყარი მოგონება შექმნას. თუნდაც ჯერ ბოლომდე არ გესმოდეთ მოზარდის/ბავშვის იდენტობა, გაკიცხვის ნაცვლად სითბოს გამოხატვა მათ აჩვენებს, რომ სახლი ჯერ კიდევ უსაფრთხო სივრცეა.

იხილეთ აგრეთვე საკუთარ იდენტობაზე ღიად საუბარი — ვარ თუ არა მზად „ქამინგაუთისთვის“?

სიყვარული, ამ კონტექსტში, არის არა მხოლოდ გრძნობა, არამედ არჩევანიც, რომელიც პრაქტიკაში უნდა განხორციელდეს. ამიტომ:

დაუჯერეთ თქვენი შვილის (თუ სხვა ახალგაზრდას) სიტყვებს. მოერიდეთ მისი იდენტობისთვის „დროებითი ფაზის“ ან „დაბნეულობის“ დაძახებას.
ხმამაღლა გამოხატეთ მიმღებლობა. ხშირად უთხარით, რომ მისით ამაყობთ.
საჯაროდ დაუდექით გვერდში. სახლში მხარდაჭერა კარგავს თავის ძალას, თუკი სხვაგან ყოფნისას დუმხართ.
როდესაც სამყარო არაკეთილგანწყობილია, შეუქმენით კომფორტი. მტკივნეული კომენტარის, ჭორისა თუ უარყოფის შემდეგ თქვენი მხარდაჭერა და ნუგეში მას დაეხმარება, დაიბრუნოს უსაფრთხოების განცდა.

აუცილებელი არაა, იდეალურად სწორ სიტყვებს იყენებდეთ ან ბოლომდე გესმოდეთ ყველაფრის. არ არსებობს სიყვარულის გამოხატვის სწორი და არასწორი გზები — უბრალოდ, დაუდექით გვერდში და იყავით ღია. უპირობო სიყვარული არის საფუძველი და აუცილებელი პირობა ყველა სხვა ტიპის მხარდაჭერის არსებობისთვის.

მოუსმინეთ, სანამ რეაგირებაზე გადახვიდოდეთ

ქამინგაუთს, განსაკუთრებით კი ოჯახთან ქამინგაუთს, დიდი სიმამაცე სჭირდება. ბევრი ახალგაზრდა ქვიარისთვის ეს ისეთი მომენტია, რომელიც წარმოსახვაში ასჯერ მაინც გაუთამაშებიათ და რომელსაც თან ახლავს შიში და პროკრასტინაცია. როდესაც ეს, როგორც იქნა, ხდება, თქვენი პირველი პასუხი ქმნის მოგონებას, რომელიც ადამიანს არასდროს დაავიწყდება.

ბუნებრივია, რომ ამ დროს შეიძლება ერთდროულად ბევრ რამეს გრძნობდეთ: გაოცებას, დაბნეულობას, დარდს. თუმცა, გახსოვდეთ, ქამინგაუთის დროს ახალგაზრდას ყველაზე მეტად სჭირდება არა თქვენი პასუხები, არამედ თქვენი ყურადღება და სითბო. ჩაისუნთქეთ და თავი ხელში აიყვანეთ, გადაუხადეთ მადლობა ნდობისთვის და აცადეთ, სათქმელი ბოლომდე თქვას, სანამ პასუხს გასცემდეთ.

მოსმენა სიყვარულის აქტია. ის ეუბნება ბავშვს/მოზარდს: „შენი გამოცდილება ჩემთვის მნიშვნელოვანია და ვცდილობ, გაგიგო და არა — გაკონტროლო“. მოერიდეთ პირდაპირ რჩევა-დარიგებაზე გადასვლას, მათი იდენტობის ეჭვქვეშ დაყენებას ან სხვებისთვის მათ შედარებას. ის, რაც შეიძლება თქვენთვის ცნობისმოყვარეობა ჩანდეს, მისთვის შეიძლება იმის მაჩვენებელი იყოს, რომ მისი არ გჯერათ.

რამდენიმე პატარა რჩევა მოსმენისას:

გააკეთეთ პაუზა, სანამ დაიწყებდეთ საუბარს. დუმილი შეიძლება უხერხული ჩანდეს, მაგრამ ის ქმნის სივრცეს გულწრფელობისთვის;
დასვით ღია კითხვები. მაგალითად, „რას ნიშნავს ეს შენთვის?“ ან „როგორ შემიძლია დაგეხმარო/მხარი დაგიჭირო?“, ნაცვლად „რატომ?“ ტიპის კითხვებისა;
აყევით მის ტემპს. ზოგ ახალგაზრდას საათობით სურს საუბარი, სხვებს კი შეიძლება მხოლოდ ერთი-ორი წინადადების თქმა უნდოდეთ. მიეცით უფლება, თავად განსაზღვრონ ტემპი.
ემოციები სხვაგან გამოხატეთ. თუკი ემოციურად გადატვირთული ხართ, მხარდაჭერისთვის მიმართეთ სხვა ზრდასრულს ან პროფესიონალს და არა — ბავშვს/მოზარდს, რომელიც ახლახან საკუთარ იდენტობაზე გესაუბრათ.

მთავარი მიზანია არა იდეალური პასუხის გაცემა, არამედ იმის უზრუნველყოფა, რომ ბავშვი გრძნობდეს: მისი ესმით, მას პატივს სცემენ და ეს გარემო უსაფრთხოა საიმისოდ, რომ ამაზე სალაპარაკოდ კიდევ მობრუნდეს. ყოველთვის, როცა მოთმინებით სცემთ პასუხს და არა — პანიკით, აძლიერებთ ხიდს თქვენ ორს შორის — და აჩვენებთ, რომ მათ სიმართლეს შეუძლია მშვიდობიანად იარსებობს თქვენი სიყვარულის გვერდით.

შეინარჩუნეთ ღია კომუნიკაცია

მხარდაჭერა ერთი საუბარი არ არის — ეს ხანგრძლივი, განგრძობითი დიალოგია. ქამინგაუთის შემდეგ თქვენი ბავშვი/მოზარდი გააგრძელებს საკუთარ თავზე მეტის გაგებას და ის, თუ რა სჭირდება მას თქვენგან, შეიძლება დროთა განმავლობაში შეიცვალოს. რაც მთავარია, მან უნდა იცოდეს, რომ საუბრისთვის კარი ყოველთვის ღიაა.

ბევრი მშობლისთვის ამ კარის ღიად დატოვება გულისხმობს ყოველდღიური მომენტების ისე გარდაქმნას, რომ ისინი კავშირის დამყარების პატარა სივრცეებად იქცეს. ჰკითხეთ სკოლაზე, მეგობრებზე, რაიმეზე, რასაც კითხულობენ ან უყურებენ. გამოხატეთ ინტერესი მათი სამყაროს მიმართ ისე, რომ ყოველი საუბარი არ იყოს „სერიოზული საუბარი“. როდესაც ბავშვი დაინახავს, რომ მისი ცხოვრება მთლიანად გაინტერესებთ — და არა უბრალოდ მისი „ქვიარ“ ნაწილი — ეს მას დაეხმარება, საკუთარი თავი სრულყოფილ პიროვნებად იგრძოს.

იმისთვის, რომ კომუნიკაცია იყოს ბუნებრივი და უსაფრთხო:

გამოიყენეთ ყოველდღიური მომენტები. ფილმები, ახალი ამბები თუ პოსტები სოციალურ ქსელებში შეიძლება გახდეს მარტივი თემა საუბრის დასაწყებად: „ეს ნახე?“ ან „ამაზე რას ფიქრობ?“
იყავით ცნობისმოყვარე და არა — შემაწუხებელი. დასვით კითხვები გრძნობებსა და გამოცდილებაზე, მაგრამ არა ისეთ პირად დეტალებზე, რომელთა გაზიარებაც შეიძლება ჯერ ან საერთოდ არ სურდეთ.
აღიარეთ შეცდომები. თუ არასწორ სიტყვას გამოიყენებთ ან რაიმე ფორმით შეუქმნით ახალგაზრდას დისკომფორტს მისი ქვიარობის გამო, ბოდიში მოიხადეთ და აღნიშნეთ, რომ ეს არ იყო თქვენი მიზანი.
წაახალისეთ გულწრფელობა. უთხარით, რომ ნორმალურია ისაუბროს შიშზე, დაბნეულობაზე ან თუნდაც თქვენთან უთანხმოებაზე — და მნიშვნელოვანია, რომ მართლაც ასე ფიქრობდეთ.

როდესაც საუბრები მშვიდი და ხშირია, ბავშვები და მოზარდები უფრო ხშირად მოგმართავენ მაშინ, როცა ნამდვილი პრობლემები ჩნდება — მაგალითად, ბულინგი, მარტოსულობა თუ გატეხილი გული ან თვითშეფასების კრიზისი. თქვენი სტაბილურობა და სიმშვიდე მათთვის საყრდენად იქცევა: განურჩევლად იმისა, თუ როგორი ქაოტური ან შემაშფოთებელი შეიძლება იყოს გარე სამყარო, სახლი უნდა დარჩეს უსაფრთხო სივრცედ.

ისწავლეთ მეტი და დაუპირისპირდით მითებს

ბავშვისა თუ მოზარდის მხარდაჭერისთვის აუცილებელი არ არის, ქვიარ თემების ექსპერტი იყოთ, მაგრამ სწავლის სურვილი ინტერესისა და პატივისცემის ნიშანია. ბევრი მშობლისა და ოჯახის წევრისთვის ყველაზე რთული ნაწილი სიყვარული კი არა, გადაჩვევაა. ჩვენ ვიზრდებით ისეთ გარემოში და ვისმენთ ისეთ გზავნილებს გენდერსა და სექსუალობაზე, რომლებიც ხშირად არის ვიწრო, დამაბნეველი ან, უბრალოდ, მცდარი. ამ ძველი წარმოდგენების გადასწავლა და მათგან გათავისუფლება მნიშვნელოვანია იმისთვის, რომ ბავშვსა თუ მოზარდს ახალი თვალით შეხედოთ და უფრო ნათლად დაინახოთ მისი პიროვნება.

დაიწყეთ რამდენიმე საბაზისო ცნებით:

სექსუალური ორიენტაცია აღწერს, ვის მიმართ გრძნობს ადამიანი ემოციურ, რომანტიკულ და სექსუალურ მიზიდულობას.
გენდერული იდენტობა არის ის, როგორ განიცდის ადამიანი საკუთარ გენდერს — როგორც კაცს, ქალს, ორივეს, არცერთს ან სხვაგვარად.
გენდერული გამოხატვა არის ის, თუ როგორ გამოხატავს ამ იდენტობას ადამიანი — ტანსაცმლით, ქცევით, მანერებით, ხმით და ა.შ.

გახსოვდეთ, რომ მითები ხშირად შიშიდან მოდის — თითქოს ქვიარად ყოფნა არის ფაზა, პროტესტი ან რაღაც, რაც „გამოსასწორებელია“. მაგრამ ყველა სანდო საერთაშორისო სამედიცინო და ფსიქოლოგიური ორგანიზაცია თანხმდება: ქვიარ იდენტობა ადამიანური მრავალფეროვნების ნორმალური და ჯანსაღი ნაწილია. რაც საზიანოა, არის უარყოფა და არა — თვითონ იდენტობა.

სწავლა იმასაც ნიშნავს, რომ თავად ქვირ ადამიანების ხმებს მოუსმინოთ: წაიკითხოთ მათი წიგნები, უყუროთ ინტერვიუებს, თვალი ადევნოთ ქვიარ აქტივისტებს. რაც უფრო მეტ რეალურ ისტორიას მოისმენთ, გაგება მით უფრო ბუნებრივი ხდება.

და თუ შეცდომას დაუშვებთ — ვთქვათ, ვიღაცის სახელის არასწორად წარმოთქმით, ცნების არასწორად გაგებით ან მოძველებული ფორმულირების გამოყენებით — საუკეთესო პასუხი არის თავმდაბლობა: „მადლობა შესწორებისთვის. ჯერ კიდევ ვსწავლობ“. ბავშვები და მოზარდები ამჩნევენ თქვენს მცდელობებს.

რაც უფრო ინფორმირებული იქნებით, შიშისთვის მით ნაკლები სივრცე დარჩება. ცოდნა ამარტივებს თანაგრძნობას — და გაურკვევლობას ცვლის ნამდვილი, ცოცხალი კავშირით.

გენდერსა და სექსუალობაზე მეტის გაგება შეგიძლიათ ჩვენს „სექსუალობისა და ჯანმრთელობის“ რუბრიკაში.

დაიცავით და დაუდექით გვერდში

სახლი არის უსაფრთხოების საძირკველი, მაგრამ ქვიარ ბავშვებმა უნდა იცოდნენ, რომ ოჯახის წევრები ამ კედლებს მიღმაც დაიცავენ და ღიად დაუდგებიან მათ გვერდში. მხარდაჭერა შეიძლება ძალიან პატარა ნაბიჯებით დაიწყოს: ნათესავის უადგილო „ხუმრობის“ გასწორებით, ქვიარ-მეგობრული მასწავლებლის მხარდაჭერით სკოლაში ან იმის უზრუნველყოფით, რომ ნაცნობები თუ უცნობები თქვენი ბავშვის იდენტობას პატივს სცემდნენ. თითოეული ასეთი ნაბიჯი ქვიარ ახალგაზრდას აჩვენებს, რომ ის ყველგან იმსახურებს პატივისცემას და თქვენ მუდამ მის გვერდით იქნებით.

სამწუხაროდ, ბევრი ქვიარ ბავშვი თუ მოზარდი ჯერ კიდევ არის ბულინგის, იზოლაციისა და დისკრიმინაციის სამიზნე სკოლებსა და საზოგადოებაში. მშობლებს უდიდესი როლი აქვთ ამ ყოველივეს დადებითისკენ შეცვლაში. აუცილებელი არ არის, ყველა ბრძოლას მარტო გაუმკლავდეთ, მაგრამ მნიშვნელოვანია, აიმაღლოთ ხმა უსამართლობისა და დისკრიმინაციის წინააღმდეგ.

იყავით ჩართული სკოლაში. რეგულარულად ესაუბრეთ მასწავლებლებსა და სკოლის ფსიქოლოგს/კონსულტანტს. თუ პრობლემებს ამჩნევთ, ჰკითხეთ, რას აკეთებს სკოლა, რომ ყველა ბავშვი დაცული იყოს.
გააკონტროლეთ ციფრული სივრცეები. სოციალური ქსელები შეიძლება იყოს როგორც მხარდამჭერი სივრცე, ისე რისკის წყაროც. დაეხმარეთ ბავშვსა თუ მოზარდს, უსაფრთხოდ აწარმოოს ონლაინ ურთიერთობები, ყოველგვარი დარცხვენისა და უარყოფითი კომენტარების გარეშე.
ილაპარაკეთ თქვენს თემში. მათთვის, ვინც სიძულვილის ენას ავრცელებს, თქვენი სიჩუმე იგივე თანხმობაა. როცა მშვიდად, მაგრამ ცხადად არქმევთ დისკრიმინაციას თავის სახელს, თუნდაც სულ პატარა მაგალითებში, ამით იცავთ თქვენი შვილის ღირსებას და მას მაგალითს აძლევთ.

მხარდაჭერა მხოლოდ არაკეთილმოსურნეებთან დაპირისპირება კი არა, სიხარულის გაზიარებაცაა. ღიად აღნიშნეთ თქვენი შვილის მნიშვნელოვანი მომენტები: ერთად წადით ქვიარ ღონისძიებებზე, მოიწვიეთ მისი პარტნიორი ოჯახურ შეკრებაზე ან, უბრალოდ, სხვების წინაშე გამოიყენეთ სწორი ტერმინები და პატივისცემის გამომხატველი ენა ქვიარ ახალგაზრდას მიმართ. საჯარო მხარდაჭერა მას აჩვენებს, რომ სიყვარულის მისაღებად საკუთარი თავის დამალვა არ სჭირდება.

გახსოვდეთ, რომ თქვენ ვერ გააკონტროლებთ, როგორ მოექცევა მათ გარესამყარო, მაგრამ შეგიძლიათ, აჩვენოთ, რომ მათ გვერდით დგახართ და ერთად გაივლით ყველაფერს.

იპოვეთ თქვენი თემი

ქვიარ ახალგაზრდას მხარდაჭერა ზოგჯერ ემოციურად საკმაოდ რთულია — არა იმიტომ, რომ თვითონ ბავშვია „რთული“, არამედ იმიტომ, რომ ხალხი და გარესამყარო შეიძლება მტრულად იყოს განწყობილი. ნორმალურია, თუ არ ხართ დარწმუნებუბლი, გიჩნდებათ კითხვები, რომლებიც არ იცით, როგორ დასვათ, ან გეშინიათ, რომ რამე არასწორს იზამთ ან იტყვით. თუმცა, აუცილებელი არაა, ამ ყოველივეს მარტო გაუმკლავდეთ.

ჩვენ ირგვლივ ყველგან არიან ადამიანები, რომლებსაც ეს გზა უკვე გავლილი აქვთ: მშობლები, ექიმები, კონსულტანტები, ასევე, სათემო ორგანიზაციები, რომლებიც მსურველებს გამოცდილებას უზიარებენ და რჩევებს აძლევენ. მათთან კონტაქტი შეიძლება გადამწყვეტი იყოს — როგორც თქვენთვის, ისე თქვენი ბავშვისა თუ მოზარდისთვის.

მოძებნეთ ქვიარ-მეგობრული პროფესიონალები. იპოვეთ პედიატრი, თერაპევტი ან სკოლის კონსულტანტი, რომელსაც ესმის და უჭერს მხარს LGBTQ+ ახალგაზრდებს. ოჯახის გარეთ მყოფი სანდო და მხარდამჭერი ადამიანი შეიძლება გახდეს დამატებითი საყრდენი ბავშვისთვის.
იპოვეთ სხვა მშობლები მსგავსი გამოცდილებით. ადგილობრივი LGBTQ+ ორგანიზაციები ხშირად მართავენ შეხვედრებს, რომლებზეც შეიძლება სხვა ქვიარებისა თუ ქვიარების მშობლების გაცნობა.
დაეყრდენით მოკავშირეებს. სანდო მასწავლებელი, მეგობარი ან ნათესავი, რომელსაც LGBTQ+ თემთან ჰქონია შეხება, შეიძლება დაგეხმაროთ ოჯახის შიგნითა და გარეთ უკეთეს კომუნიკაციასა და ურთიერთგაგებაში.
ისწავლეთ ერთად. წაიკითხეთ წიგნები, უყურეთ ფილმებს ან დაესწარით ტრენინგებს ოჯახთან ერთად, რომ უფრო დაუახლოვდეთ ქვიარ ახალგაზრდას და იპოვოთ საერთო ენა.

ბავშვისა თუ მოზარდისთვის მხოლოდ ის ფაქტი, რომ თქვენ სხვებსაც მიმართავთ და სწავლობთ, უკვე მნიშვნელოვანი გზავნილია: „შენ იმდენად მნიშვნელოვანი ხარ, რომ მზად ვარ, მეტი ვისწავლო“. თქვენთვის ეს კავშირები შეიძლება გახდეს შვებისმომგვრელი მტკიცებულება იმისა, რომ უამრავმა მშობელმა გაიარა იგივე გზა და შედეგად უფრო ძლიერი, ბედნიერი ურთიერთობები შექმნა.

► თუკი LGBTQ+ მეგობრულ ფსიქოლოგთან საუბარი გსურთ, შეგიძლიათ, მიმართოთ საქართველოში მოქმედ ქვიარ ორგანიზაციებს, რომლებსაც ფსიქოლოგის უფასო კონსულტაციის გაწევა შეუძლიათ. მაგალითად:

„თანასწორობის მოძრაობა“ LGBTQ+ ადამიანებს უზრუნველყოფს უფასო ფსიქოლოგიური მომსახურებით. უფასო და ანონიმური კონსულტაციის მისაღებად შეგიძლიათ მიხვიდეთ „თანასწორობის მოძრაობის“ ოფისში. მისამართი: ია კარგარეთელის #2. ვიზიტამდე შეგიძლიათ ორგანიზაციას დაუკავშირდეთ ტელეფონით (0322 47 97 48) ან Facebook გვერდზე.

ქვიარ ასოციაცია „თემიდა“ ტრანს/ქვიარ ადამიანებს სთავაზობს ფსიქოლოგის უფასო მომსახურებას. „თემიდაში“ შეგიძლიათ ასევე ისარგებლოთ დროებითი საცხოვრისით. მომსახურების მისაღებად შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ ორგანიზაციას ტელეფონით (995 599 42 83 31), ელ.ფოსტაზე: [email protected] ან Instagram გვერდზე.

„ქალთა ინიციატივების მხარდამჭერი ჯგუფი“ (WISG) ქალებსა და ქვიარ ადამიანებს სთავაზობს ფსიქოლოგისა და სექსოლოგის კონსულტაციას. ორგანიზაციას შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ Facebook გვერდზე, ტელეფონით (595190303) ან ელ.ფოსტაზე: [email protected]

იზრუნეთ საკუთარ თავზეც

ხშირად, ზოგი მშობელი იმდენად ცდილობს, შვილისთვის ძლიერი იყოს, რომ საკუთარი თავი სრულიად ავიწყდება. მაგრამ ქვიარ შვილის მხარდაჭერამ — განსაკუთრებით ისეთ საზოგადოებაში, რომელსაც უარყოფითი წინასწარგანწყობა აქვს LGBTQ+ ადამიანების მიმართ — შეიძლება ძალიან ძლიერი ემოციები გამოაღვიძოს: შიში მათი უსაფრთხოების გამო, დაბნეულობა იმის შესახებ, რა უთხრათ, ან სევდა იმ მოლოდინებზე, რომლებიც ოდესღაც გქონდათ. ეს გრძნობები თქვენ „ცუდ მშობლად“ არ გაქცევთ — ისინი, უბრალოდ, ნიშნავს, რომ ადამიანი ხართ.

მნიშვნელოვანია ის, თუ როგორ გადაწყვეტთ ამ გრძნობებთან გამკლავებას. თუ ყველაფერს გულში დაიტოვებთ ან თქვენსავე შვილზე გადმოაფრქვევთ, თქვენ შორის მეტი ემოციური დისტანცია გაჩნდება. ამგვარი ემოციების ჯანსაღად გადამუშავება ძალასა და სიცხადეს შეგმატებთ. სცადეთ:

სახელი დაარქვათ იმას, რასაც გრძნობთ. უთხარით საკუთარ თავს: „მეშინია“, ან „ჯერ ბოლომდე არ მესმის“. ასეთი გულწრფელი აღიარება პირველი ნაბიჯია შვებისა და სიმშვიდისკენ.
მოიძიოთ მხარდაჭერა. ისაუბრეთ თერაპევტთან, ჩაერთეთ მშობლების მხარდამჭერ ჯგუფში ან მოუსმინეთ მეგობარს, რომელსაც მსგავსი გამოუვლია. სხვისი ისტორიების მოსმენა შეგახსენებთ, რომ მარტო არ ხართ.
დაისახოთ მცირე მიზნები. სწავლისა და ადვოკატირების ყოველი მცდელობა — იქნება ეს ერთი სტატიის წაკითხვა თუ ერთი გულწრფელი საუბარი — უკვე პროგრესია.
გახსოვდეთ, რომ მთავარი ბედნიერებაა. თქვენი შვილის გახსნილობა თქვენ წინაშე დანაკარგი კი არა, ნდობის საჩუქარია. ეს ნიშნავს, რომ მას სურს, იყოთ მის ცხოვრებაში.

მშობლისა და შვილის ურთიერთობის სიჯანსაღე მნიშვნელოვნადაა დამოკიდებული მშობლის ემოციურ გაწონასწორებულობაზე. დრო, რომელსაც დასვენებას, საუბრებსა და ამოსუნთქვას უთმობთ, არის ნაწილი იმისა, რომ ის ძლიერი საყრდენი გახდეთ, რომელიც თქვენს შვილს სჭირდება.

არ არის აუცილებელი, ერთ დღეში გახდეთ „იდეალური მხარდამჭერი“ — საკმარისია, იყოთ მოსიყვარულე და მზრუნველი და აგრძელებდეთ სწავლასა და ზრდას. საკუთარ თავზე ზრუნვა, თავის მხრივ, კიდევ ერთი გზაა, რომლითაც თქვენს შვილზე იზრუნებთ.

► ქვიარ შვილის მხარდაჭერა არ ნიშნავს, რომ ყველაფერში ერკვეოდეთ ან არაფერი გეშლებოდეთ — მთავარია, შექმნათ სახლი, სადაც გულწრფელობა და სიყვარული ერთად არსებობას შეძლებს. თითოეული პატარა ძალისხმევა, რომელსაც ჩადებთ, თქვენს შვილს აჩვენებს, რომ მისი ადგილი არის არა მხოლოდ სამყაროში, არამედ თქვენ გვერდითაც.

წყაროები: Choosing Therapy, Child Mind, UNICEF, Hopkins Medicine, PFlag