“დეკემბერში გენდერის დამადასტურებელი ოპერაცია გავიკეთე” — ჰანთერ შეიფერი საკუთარ თავად ყოფნაზე

ჰანთერ შეიფერს ცუდი დროის ტარება კარგად გამოსდის. სერიალ “ეიფორიაში” — ჯულსის როლში, როგორც ნარკოდამოკიდებული რუს გადამრჩენელი რგოლი, ყველაზე ბნელ ადგილებში აღმოჩნდა; ფილმში Cuckoo — თინეიჯერი გრეჩენის როლით, სხეულის ჰორორის სრულმასშტაბიან, კონსპირაციულ კოშმარში ჩაერთო; ხოლო ფილმში “დედა მერი” — ასისტენტ ჰილდას როლით, ორი კომპლექსური მეგა-დივას დრამას შორის მოექცა. ახლა კი, თავის პირველ მთავარ სატელევიზიო როლში, სერიალში Blade Runner 2099 (მინი-სერიალი, რომელიც Prime Video-ზე ნოემბერში გამოვა), ის კაცობრიობის გადარჩენისთვის მებრძოლ დევნილად გვევლინება. თავისი პერსონაჟის, კორას შესახებ — ადამიანი, რომელიც თავს რეპლიკანტ Blade Runner-ად ასაღებს — შეიფერი მეუბნება: “ალბათ სულ ორჯერ თუ ვიღიმი”. ეს რთული როლის შთამბეჭდავი შესრულებაა.

“ვფიქრობ, ბევრი რამ, რაც მომავალს ასახავს, შეიძლება სტერილური ან ზედმეტად სუფთა ჩანდეს, სადაც ყველაფერი სრულყოფილი, ფაშისტური და რობოტულია”, — ამბობს ის. “ხოლო Blade Runner-ის ანდროიდები ცოტათი გიჟები, არტისტულები და ქაოსურები არიან, რაც, ჩემი აზრით, უფრო რეალისტურია”.

ლონდონში შეხვედრისას, უკვე ნანახი მაქვს პირველი რამდენიმე ეპიზოდი და მაინტერესებს, სერიალის განმავლობაში კორას პერსონაჟი ცოტათი ამოსუნთქვას მაინც თუ შეძლებს. მაგალითად, სასიამოვნო, ქაფიანი აბაზანის სახით?

“შანსი არაა”, — მპასუხობს შეიფერი სიცილით. 

შეიფერის, როგორც მსახიობის, ზებუნებრივი სილამაზის სინაზე ფარავს იმ ადამიანის მძიმე ბრძოლით მოპოვებულ ძალას, რომელმაც ტრანზიცია 14 წლის ასაკში დაიწყო და 3 წლის შემდეგ, ჩრდილოეთ კაროლინას ანტი-ტრანს “საპირფარეშოების კანონის” ყველაზე ახალგაზრდა მოსარჩელე გახდა. ეს კონტრასტი მას ჰოლივუდის სრულყოფილ “Manic Pixie Trauma Girl”-ად (მანიაკალურ-ზღაპრული, ტრავმირებული გოგო) აქცევს. მას ამ მძიმე ტვირთვის ზიდვა ისე შეუძლია, რომ არ გატყდეს. რადგან როგორი სიბნელეც არ უნდა მოითხოვოს სცენარმა, ამ ტკბილ, მხიარულ 27 წლის ადამიანს, რომელსაც ლონდონში ვხვდები, აქვს უნარი, საკუთარ როლს განსაკუთრებული სინათლე შესძინოს.

ერთად გატარებული დროის განმავლობაში, როცა გვიანი ზაფხულის მზის გულზე, გროსვენორის მოედნის სკამზე ვსხედვართ, ჩვენი საუბარი ეხება სულიერებას, ხელოვნებას, თავისუფლებასა და ადამიანობას. შეიფერის უშუალო კამპანიაში თავს მშვიდად ვგრძნობ. ის არის ადამიანი, ვისაც კლუბში შემთხვევით გადაეყრები და ნახევარ ღამეს მასთან საუბარში გაატარებ. მეგონა, დამაფრთხობლად მაგარი ტიპი იქნებოდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც მის წინდებზე, რომლებიც “ბალეტკებზე” აცვია, პატარა, საყვარელ ტყის ბინადარ ცხოველებს ვამჩნევ, გონებაში არსებულ წარმოდგენას ვცვლი. ხოლო როდესაც გადაწყვეტს, რაღაც მნიშვნელოვანი გამიზიაროს, რაც მისი ოჯახისა და მეგობრების წრის გარდა, არავინ იცის, ჩემთვის პატივია, რომ საკუთარი ისტორიის ამ ნაწილის მოყოლას მანდობს.

შეიფერი ჩრდილოეთ კაროლინას ქალაქ რალიში გაიზარდა. მისი მშობლები პასტორები არიან და ამბობს, რომ ქრისტიანობამ მის ბავშვობას სტრუქტურა და მიზანი შესძინა. მოზარდობისას ის ეკლესიას ჩამოშორდა და ახლა რელიგიური არ არის, თუმცა, როგორც განმარტავს, განცდა “ემსახურო რაღაცას”, ან “შექმნა რაღაც საკუთარ თავზე დიდი”, კვლავ რჩება მისი ცხოვრების მამოძრავებელ ძალად.

ხელოვნების შექმნა მსახიობობით, მოდელობით თუ ხატვით (აკვარელის საღებავები ყველგან თან დააქვს), ნაკლებად ეხება ეგოს და უფრო მაღალ მიზანს ემსახურება?

“ზუსტად”, — ამბობს ის.

“ვფიქრობ, ამის კეთება პოეტურობისა თუ რაღაც მსგავსისთვის ღირს… ღმერთო ჩემო, პრეტენზიული პრ*ჭივით ვსაუბრობ… ძალიან გამაღიზიანებლად ჟღერს, მაგრამ მართლა მჯერა ამის”.

მოზარდობის რთული წლების შემდეგ, “ძალიან გაბრაზებული იყო სამყაროსა და იმ შეზღუდვებზე, რომლებსაც ეკლესიასა და პასტორი მშობლების ხელში გაზრდისას გრძნობდა”. შეიფერს ახლა ოჯახთან შესანიშნავი ურთიერთობა აქვს და მისი უმცროსი დები შოუბიზნესში მის კვალს მიჰყვებიან.

“ახლა შემიძლია მშობლებთან სულიერებაზე ძალიან სასიამოვნო საუბრები მქონდეს”, — ამბობს ის. “შესაძლოა, ისინი ამაზე პრესვიტერიანული ქრისტიანობის ჭრილში ლაპარაკობდნენ, სულიერების იმ ჩარჩოში, რომელშიც ცხოვრობენ, მაგრამ ვგრძნობ, რომ ჩვენ ერთსა და იმავე რაღაცებზე ვსაუბრობთ”.

ახლა, თავის მოზარდობის წლებზე რეფლექსიისას, ფიქრობს, რომ ეს ბრაზი იყო შედეგი “ჩვეულებრივი მოზარდობის მომენტისა, როცა იღვიძებ და ხედავ, თუ რას წარმოადგენს სამყარო სინამდვილეში, იმის საპირისპიროდ, რაც შენ გეგონა”.

ვეკითხები, აღმოჩნდა თუ არა ზრდასრული ცხოვრება ისეთი, როგორიც წარმოედგინა. “ბევრი მხრივ, ჯერ კიდევ მოზარდად ვგრძნობ თავს,” — ამბობს შეიფერი. “ვფიქრობ, მსახიობობაში არის რაღაც ისეთი, რის გამოც ხალხი ყოველთვის ბავშვივით გვეპყრობა. გადაღებებზე ასისტენტები გვპატრონობენ, გვანებივრებენ და საკვებით უზრუნველგვყოფენ. ზოგჯერ, რეალურ ცხოვრებაში, ამან შეიძლება,არც ისე სასიამოვნო ადამიანებად გვაქციოს. ასე რომ, ისიც კი არ ვიცი, ვგრძნობ თუ არა თავს ზრდასრულად”.

ამბობს, რომ მისი ოციანი წლების დასაწყისი ბევრი მიზეზის გამო “ცოტათი მძ*ნერის შოუ” იყო. “უბრალოდ, კატასტროფა ვიყავი,” — იხსენებს შეიფერი. “მაგრამ ახლა თავს ასე აღარ ვგრძნობ. ალბათ ეს ოციანი წლების დასასრულისკენ სვლასა და მთელი ამ სისულელისგან გათავისუფლებასთან ერთად მოვიდა”.

მაინტერესებს, ხომ არ არის ზედმეტად მკაცრი საკუთარი თავის მიმართ. ბოლოს და ბოლოს, ის 19 წლის ასაკიდან ასრულებდა მთავარ როლს ათწლეულის ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ სატელევიზიო შოუში და, როგორც მაღალი მოდის მოდელი, გამოდიოდა დიორის, მიუ მიუს, მარკ ჯეიკობსის, ქოუჩის, რიკ ოუენსის, მეისონ მარჯიელას, ჰელმუტ ლენგის, ვერა ვონგისა და სხვათა ჩვენებებზე. თან, როგორც ახალგაზრდა ტრანს ქალი, სელებრითების სამყაროში იკვლევდა გზას. ისე ჩანდა, ყოველ შემთხვევაში გარედან, რომ შეიფერი ძალიან წარმატებული იყო?

მსახიობი ცოტა ხანს ფიქრობს, შემდეგ კი ამბობს: “ვფიქრობ, სიმართლე იქნება, თუ ვიტყვი, რომ ჩემი ოციანი წლების პირველი რამდენიმე წელი სრული ქაოსი ვიყავი”.

რა შეიცვალა?

“ახლა ვეჩვევი ჩემს ახალ ცხოვრებას,” — განმარტავს ის. “ეს დამთრგუნველი იყო და ძალიან სწრაფად მოხდა. ჩემში იყო ნაწილი, რომელიც გრძნობდა, რომ ამას უნდა შესწინააღმდეგებოდა და ეს თავგზას ძალიან მირევდა”. ახლა, ამბობს, რომ “შეუძლია ამ ძალიან უცნაურ, ზოგჯერ შემაშინებელ და ხშირად სასიამოვნო ტალღას მიყვეს. მზად იყოს ამ მოგზაურობისთვის და არ ეცადოს მისთვის წინააღმდეგობის გაწევას ან საკუთარი თავის წინააღმდეგ წასვლას”. 

ჩვენი საუბრისას, ლანჩისკენ მიმავალი ოფისის თანამშრომლები გვერდით ჩაგვივლიან და ვერც კი ამჩნევენ ვარსკვლავს, რომელიც ჩემ გვერდით ფეხმორთხმით, ფართო შარვალსა და პრადას შავ, წვრილბრეტელებიან ზედაში ზის. შეიფერი მეუბნება, რომ ქალაქში მეგობრის ქორწილისთვის ჩამოვიდა. მოგვიანებით ვვარაუდობ, ეს მეგობარი ზენდეია იყო, რომელიც აგვისტოში ტომ ჰოლანდზე დაქორწინდა, ბრიტანეთის ერთ-ერთი სოფლის ექსკლუზიურ სასტუმროში. შეიფერი ამბობს, რომ “ეიფორიას” კოლეგა ახლა მისთვის “დასავითაა”. “მან მასწავლა საქმის არსი”, — ამბობს ის და დასძენს, რომ ზენდეიასგან ასევე ბევრი რამ ისწავლა ცნობადობისა და რეალობის მართვის შესახებ და იმაზე, თუ როგორ “შეინარჩუნოს ეს სამყაროები განცალკევებულად”.

ძლიერ ქალებთან მუშაობა შეიფერის სამსახიობო კარიერის წამყვანი თემაა და მადლიერია იმ სიბრძნისა და კეთილგანწყობისთვის, რაც მათ მისცეს. Blade Runner 2099-ის გადაღებებისას, მისი პარტნიორი, მიშელ იო, დედის ფიგურად ექცა, რომელიც “ექშენის სამყაროში გაუძღვა”. შეიფერმა იოს გვერდით, რომელსაც “ერთ-ერთ საუკეთესო ოსტატად” ახასიათებს, ბევრი მანევრი თავად შეასრულა.

“მიზეზი, რატომაც ექშენი ასე ძალიან მომწონს, არის ის, რომ ბევრი ფიქრი არ გჭირდება”, — ამბობს მსახიობი. “ეს უბრალოდ შენს სხეულში ყოფნაა”.

ის ამ როლში პირდაპირ თავით გადაეშვა. ამბობს, რომ მსახიობებმა, რომლებსაც ექშენში მუშაობის გამოცდილება აქვთ, იციან, როგორც წაიქცნენ. თუმცა, მას, სანამ კასტინგის გარეშე ამ როლს შესთავაზებდნენ, მომზადება თითქმის არ გაუვლია. ამიტომ სხეულს უბრალოდ მიწაზე აგდებდა, სანამ იომ, რომელსაც მოსწყინდა იმის ყურება, როგორ იზიანებდა თავს, არ აუხსნა “სხეულით დაცემის ხელოვნება, რომ წონა გადანაწილდეს”. 

ვაგრძელებთ საუბარს იმ თავისუფლებაზე, რაც საკუთარ სხეულში სრულყოფილად დამკვიდრებას მოაქვს. განსაკუთრებით, როგორც ტრანსგენდერი ადამიანისთვის, რომელსაც გამოუცდია სხეულის დისმორფიის უსიამოვნება — განცდა, როდესაც შენი გარეგანი გარსი არ ემთხვევა იმას, ვინც იცი, რომ ხარ. ეს თემა ანდროიდებისა და რეპლიკანტების კონცეფციით სიმბოლურად გამოკვლეულია Blade Runner-ში და სწორედ ეს გახდა ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც შეიფერი შოუში მონაწილეობას დათანხმდა, მიუხედავად იმისა, რომ პირობა ჰქონდა დადებული, ცოტა დაესვენა, ეხატა და ხელოვნებით დაკავებულიყო. ის თამაშობს ადამიანს, რომელიც თავს რობოტად ასაღებს, რათა გადარჩეს. მაგრამ შეუძლია თუ არა ვინმეს დიდხანს დამალოს თავისი სიმართლე?

შეიფერს ვეკითხები, რა არის ყველაზე “ადამიანური” რამ, რაც ბოლო დროს გააკეთა. ის კი მიყვება ახლო მეგობრებთან ერთად რამდენიმე დღის წინ კლუბში გატარებულ ღამეზე. “ძალიან მაგრად ვცეკვავდით. კამერით არავინ იღებდა, რაც ფანტასტიკური იყო და ამიტომ ყველა ნამდვილად მოდუნდა”, — ამბობს ის. “გონებაში პატარა კადრები მაქვს იმის, თუ როგორ ვუყურებ ჩემს მეგობრებს თვალებში, ვმღერი სიმღერის ტექსტს და ვგრძნობ სრულ თავისუფლებას”.

თავისუფლების განცდაზე ჩვენი საუბარი ბუნებრივად გადადის ქვიარობასთან დაკავშირებულ პერსპექტივებზე: მე, როგორც 40-იან წლებში მყოფი არაბინარული მშობელი, რომელიც ორნახევარი ათწლეულის წინ დაქამინგაუთდა ლესბოსელად, და შეიფერი, როგორც ოციანი წლების მიწურულს მყოფი ქალი, რომელსაც დაბადებისას მამრობითი სქესი მიენიჭა. თავისი არსებობითაც კი, რომ არაფერი ვთქვათ მსახიობისა და მოდელის მზარდ იმიჯზე, შეიფერი მისაბაძი მაგალითი გახდა ქვიარ და ტრანს თემისთვის, რამაც მას ადრეული ასაკიდანვე მიაწერა იდენტობა, სანამ რეალურად მიეცემოდა შანსი, რომ ეს თვითონვე გამოერკვია.

“ჩემი აზრით, ეს ქვიარობის ჯადოსნური მხარეა”, — ამბობს ის და პრადას მზის სათვალეს იხსნის, რომ თვალებში შემომხედოს. “იდეოლოგიურ დონეზე, ეს ეხება შესაძლებლობას, განვითარებას, ზრდას, ამ მოგზაურობაში ყოფნასა და საკუთარი თავის პოვნას”.

მიუხედავად იმისა, რომ მას წლებია, საკუთარ გენდერულ იდენტობაზე ფართო ხედვა აქვს, ადგილს, სადაც ის ახლა იმყოფება, “უფრო მარტივს” უწოდებს: “მე ქალი ვარ. მე გოგო ვარ”, — ამბობს ის. აქამდე მისასვლელად, მან ქვიარობასთან, როგორც იდეასა და ფილოსოფიასთან, იბრძოლა.

“იმის საპირისპიროდ, თუ როგორ გამოიყენება და მუშაობს ის რეალურ ცხოვრებაში, იმ სამყაროს კონტექსტში, რომელშიც ვცხოვრობთ”, — დასძენს ის. “მგონია, რომ აქ ყოველთვის დაძაბულობაა”.

როდესაც საუბარში ღრმად შევდივართ, ახლომდებარე სასტუმროში სასმელზე შესვლას მთავაზობს (რათა მან საპირფარეშოთი ისარგებლოს). ალბათ კარგი დროა, ვუთხრა გაერთიანებული სამეფოს კანონის შესახებ, რომელიც ახლახან შევიდა ძალაში და გულისხმობს, რომ ადამიანებმა ის საპირფარეშო უნდა გამოიყენონ, რომელიც მათი დაბადების სქესს შეესაბამება. ეს სასაცილო და აღუსრულებელი თავდასხმაა ტრანს და არაბინარულ ადამიანებსა და მათ ღირსებაზე, რასაც ყველა გონიერი ადამიანი უგულებელყოფს. შეიფერი შოკირებულია, მაგრამ ასეთი უკუსვლა არ უკვირს.

“აი, რატომ არის ეს კანონები ასეთი სულელური”, — ამბობს ის. “იგივე იყო HB2-ის შემთხვევაშიც, ჩრდილოეთ კაროლინაში. შეგიძლიათ ეს კანონად აქციოთ, მაგრამ გენდერის პატარა პოლიციელს საპირფარეშოების გარეთ დასადგომად ნამდვილად გააგზავნით?”.

როდესაც სასტუმროს ელეგანტურ ჩაის ოთახში ვსხდებით, ორი პატარა გოგო სახეზე მოხატულობით დარბის და ცეკვავს, სანამ მათი დედა და დეიდები ნამცხვრებს ნაღებთან ერთად მიირთმევენ. როდესაც შეიფერი ჩემ გვერდით სავარძელში კომფორტულად კალათდება და დიეტური კოლას ყლუპს სვამს, ვგრძნობ, რომ რაღაც შეიცვალა. ტუჩის კუთხეებთან ურყევი გადაწყვეტილების კვალი უჩნდება. ის თავის ქნევით თითქოს ჩუმად აფასებს ამ ამბის გამჟღავნების დადებით და უარყოფით მხარეებს.

“შეიძლება კარგიც იყოს ამის გაზიარება იმ დაძაბულობისთვის, რომელზეც ვსაუბრობდი ამ ორ სამყაროს [რეალობასა და იდეოლოგიას] შორის”, — ამბობს ის. “დეკემბერში გენდერის დამადასტურებელი ოპერაცია გავიკეთე, რაც შესანიშნავი იყო და ძალიან მიხარია”. 

მათთვის, ვინც არ იცის, ეს ოპერაცია ადამიანის გენიტალიებს ცვლის, რათა ის მის გენდერულ იდენტობას უკეთ შეესაბამებოდეს. “როგორც ვთქვი, დიდი ხანია ვიღებ ჩემი პიროვნების გენდერულად მრავალფეროვან მხარეს და ძალიან ვცდილობდი, რომ ის წინა სხეული შემენარჩუნებინა. ვფიქრობდი, რომ მასში რაღაც მართლაც მაგარი და უშიშარი იყო”.

შეიფერი აღწერს, თუ როგორ ეჯახებოდა კედელს კვლავ და კვლავ, სადაც ეს თეორიული ქვიარ უტოპია არ ემთხვეოდა იმ სამყაროს, რომელსაც ის ყოველდღე აწყდებოდა და იმ ფორმას, რომელშიც ყოფნაც მას სურდა. სამედიცინო ტრანზიცია შეიფერისთვის სწორი გადაწყვეტილება იყო, მაგრამ ყველა ტრანსგენდერი ადამიანი განსხვავებულია. და რადგან ცნობილი ადამიანია, ის შეიძლება როგორც ქვიარ, ასევე სისგენდერმა ადამიანებმა ამ გადაწყვეტილების გამო განსაჯონ. 

ამ წლის დასაწყისში, გამოჯანმრთელების პერიოდში, შეიფერმა დიდი ბინა დაიქირავა, სადაც მას მეგობრები და ოჯახის წევრები სტუმრობდნენ, სანამ მსახიობი იძულებული იყო, წოლითი რეჟიმი ჰქონოდა. “ჩემი ლიმიტი დღეში 150 ნაბიჯი იყო, რაც არაფერია”, — განმარტავს ის.

ჩვეულებრივ, შეიფერი “ყველაფერი ან არაფერი” ტიპის მეგობარია  — ის ან დიდ თავგადასავალს გეგმავს, როგორც მაგალითად ახლა, როცა ბიორკის პერფორმანსზე წასვლას აპირებს, რომელიც ისლანდიაში, მზის დაბნელებისას გაიმართება, ან სახლში ისვენებს. მსახიობს უხარია მარტო ყოფნა, რადგან “ძალიან ბევრი ფიქრი აქვს საფიქრალი”.

რომანტიკულ ურთიერთობებში განსხვავებულია: “ისინი [პარტნიორები] ამარცხებენ ინტროვერტს, რადგან მინდა, მთელი დრო მათ გვერდით ვიყო და ვეხებოდე. როცა შეყვარებული ვარ, თავს ასე ვგრძნობ. მინდა, მთელი დრო შენთან ვიყო”. შეიფერს ურთიერთობა ჰქონდა ესპანელ პოპ-ვარსკვლავ როსალიასთან და მის კოლეგასთან “ეიფორიიდან” — დომინიკ ფაიკთან. აღნიშნავს: “არ მქონია ურთიერთობა, რომელიც ორ წელზე მეტ ხანს გაგრძელებულა და გამიგია, რომ სწორედ ორწლიანი ნიშნული არის ის დრო, როდესაც ურთიერთობა ვნებიანი რაღაციდან პარტნიორობაში გადადის  — ის ხდება ისეთი რამ, რაც უფრო წმინდა და წინასწარგანზრახულია”. 

შეიფერს ვეუბნები, რომ ვფიქრობ, რომანტიკულ კომედიაში იდეალური — სულელური, მაგრამ საყვარელი მთავარი გმირი იქნებოდა და სიმართლე გითხრათ, მისთვის, როგორც მსახიობისთვის, ეს ნამდვილად მენდომებოდა. საკმარისია ტალახში ხოხიალი და სულის სიღრმეებში ქექვა, ვინმემ შეიფერი დიდ ქალაქში მცხოვრები ბოსი გოგოს როლზე უნდა დაამტკიცოს, რომელსაც პატარა ქალაქში შოკოლადის მაღაზია გადაეცემა მემკვიდრეობით და შობას საკუთარი ოცნების კაცს შეხვდება! “ტრანსი გოგოს რომანტიკულ კომედიაში ხილვა მეც ძალიან გამიხარდებოდა”, — ამბობს ის. “ამაზე კარგა ხანია, ვფიქრობ. იმედია, მის განხორციელებასაც შევძლებ”.

მიიჩნევს თუ არა საკუთარ თავს “მაგარ ტიპად”? რა თქმა უნდა, არა. რომელ ჭეშმარიტად “მაგარი ტიპს” მიაჩნია ასე?

“სელებრითობა არ არის მაგარი”, — განმარტავს ის. მაშინ ვინ არის ასეთი? “ფრენ ლებოვიცი, ბიორკი, პატი სმითი”, — ამბობს შეიფერი. “ადამიანები, რომლებიც საერთოდ არ ფიქრობენ აღქმაზე. მე კი მთელი დრო აღქმაზე ვფიქრობ. ეს ჩემი სამუშაოს დიდი ნაწილია. ეს საერთოდ არ არის მაგარი”.

როდესაც ჩვენი საუბარი დასასრულს უახლოვდება, შეიფერს ახსენდება, როგორი იყო ბავშვობაში, მეგობრის დაბადების დღეზე. ის ქორეოგრაფიულ ცეკვაში მონაწილეობის მისაღებად მიიწვიეს. თუმცა იმის გაცნობიერება, თუ როგორ აღიქვამდნენ მას, იმდენად დამთრგუნველი იყო, სიამოვნება არ მიუღია.

“ისე მრცხვენოდა და მეშინოდა სხვა ბავშვების წინაშე ცეკვის, რომ ვტიროდი. ძალიან ვნერვიულობდი და შეშინებული ვიყავი”, — ამბობს ის. “მაინც გავაკეთე. ვცდილობდი, გამეღიმა, მაგრამ თან მთელი დრო თითქოს ვამბობდი: “არა”. ალბათ შინაგანად ასეთი ვიყავი, სანამ არ გავიხსენი”.

ამბობს, რომ “ბავშვი” იყო, როდესაც “ეიფორიაში” როლი მიიღო, რამაც მისი ცხოვრება შეცვალა. “ბევრი მხრივ სხვა ადამიანი ვიყავი. ძალიან ინტროვერტი, საერთოდ არ ვიყავი ფოკუსირებული ხალხის წინაშე შესრულებაზე. იქ იყო ეს ნაჭუჭი, რომელიც ახლა ჩემთან აღარ არის”.

მომწონს შეიფერის ეს იმიჯი, როგორც ბოტიჩელის ვენერა, რომელიც ნიჟარიდან გამოდის — ახლადშობილი, მაგრამ სრულად გაზრდილი, ბოლოს და ბოლოს იმ სხეულში, რომელიც მისად იგრძნობა და რომელიც მზად არის სამყაროს დასაპყრობად.