დიდ ამერიკელ მწერალსა და მოაზროვნეს, ღიად გეი ავტორს, ჯეიმს ბოლდუინს გეი კულტურასა და, ზოგადად, ლიტერატურაზე დიდი გავლენა აქვს. მისი გეი რომანი, "ჯოვანის ოთახი", რომლის შესახებ დაწერილი განხილვის წაკითხვა მედია აპრილის ვებგვერდზე შეგიძლიათ, ახლახან ითარგმნა ქართულად. მიუხედავად იმისა, რომ ბოლდუინი მონუმენტური მნიშვნელობის იყო გეი კულტურისთვის, ინტერვიუერებისა და მედია გამოცემების უმეტესობა მასთან საუბარში არასდროს ეხებოდა სექსუალობის საკითხებს, ვიდრე რიჩარდ გოლდსტაინი არ ესაუბრა The Village Voice-ისთვის, 1984 წელს. ბოლდუინი ინტერვიუდან სამ წელში, სიმსივნის შედეგად დაიღუპა. აღნიშნულ ინტერვიუს სრულად გთავაზობთ.
80-იანების დასაწყისში, The New York Times Book Review-ში წავიკითხე ინტერვიუ ჯეიმს ბოლდუინთან, რომელშიც რესპონდენტის სექსუალობაზე მისხალიც კი არ იყო ნახსენები. გამომდინარე იქიდან, რომ გეი კაცების იმ თაობას მივეკუთვნები, რომელთათვისაც ბოლდუინის პროზა თვითაღმოჩენის ადრეული ვექტორი იყო, გადავწყვიტე, თემა მე თვითონ წამომეწია წინ. ამიტომ, ბოლდუინი მოვძებნე და მოლაპარაკების ძალითა და პერსონალური შარმით ისე დავახვიე თავბრუ, ვიდრე “რივიერაში” შეხვედრაზე არ დამთანხმდა — კაფეში, სადაც, როგორც წესი, დროს ატარებდა ხოლმე. როცა მივედი, ბოლდუინი გარეთ გამოდგმულ მაგიდასთან იჯდა და ევროპელებისთვის დამახასიათებელი დაფანტული მზერით აკვირდებოდა გარემოს. ვეცადე, დაგეგმილი ინტერვიუსთვის შემემზადებინა და აღმოვაჩინე, რომ მცირედი თუ იცოდა ამერიკული გეი ცხოვრების შესახებ — აინტერესებდა, რა არის “კლონი” იმდროინდელი ამერიკული გეი კულტურისთვის დამახასიათებელი სლენგი და თვითრეპრეზენტაციის სტილი, რომელიც ხასიათდება უნიფორმის მსგავსი სამოსით, ტყავით, კეპიანი ქუდებითა და ჟილეტებით] და როგორ ვრცელდება შიდსი?
მომდევნო დღეები ჩემი პროფესიული გამოცდილების ერთ-ერთ ყველაზე მძლავრ გამოცდილებად იქცა. პარადოქსული გეი კულტურის ხედვა იმ კაცისგან, რომელიც რასიზმისა და ჰომოფობიის თანაკვეთაზე, ტკივილმა გამოაწრთო. ყველაზე მეტად კი იმ შუადღიდან დამამახსოვრდა ციცქნა, მღელვარე, გამვლელებით გარშემორტყმული ბოლდუინი, რომელსაც ხალხი ცნობდა და, ჩემი არ იყოს, უნდოდათ ეთქვათ, რომ მუდმივად ჩვენი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი იქნებოდა.
[შესავალშიც არის ნახსენები და ტექსტშიც არაერთხელ შეგხვდებათ ტერმინი "გეი ამერიკა", რომლისგან გაუცხოების შეგრძნება ბოლდუინს მძაფრად აქვს. საქმე იმაშია, რომ ბოლდუინის მოზარდობა და ადრეული ზრდასრულობა, ანუ ჩამოყალიბების მნიშვნელოვანი პერიოდი, 40-იან წლებს დაემთხვა. ამ დროს, ცხადია, უკვე გამოიყენება ტერმინი "ჰომოსექსუალი", რომელიც მეტწილად სექსუალურ ქცევას აღწერს, თუმცა "გეი" ჯერ არაა დამკვიდრებული. 50-იან წლებში აქა-იქ, უფრო კი 60-იანი წლებიდან სიტყვა "გეი" ფართოდ ვრცელდება და 70-იან წლებში ბევრად ცხად და მრავლისმომცველ ცნებად ყალიბდება. "გეი" არ გულისხმობს მხოლოდ სექსუალურ ქცევას — მას სოციალური, კულტურული თუ პოლიტიკური მნიშვნელობაც აქვს.]
რიჩარდ გოლდსტაინი: გეი ამერიკაში თავს უცხოდ გრძნობთ?
ჯეიმს ბოლდუინი: ასე ვიტყოდი, ამერიკაში უცხოდ ვგრძნობ თავს თითქმის ყველა კუთხით, რაც შეიძლება წარმოიდგინო, გარდა, რა გასაკვირიც არ უნდა იყოს, როგორც შავკანიანი ადამიანი. სიტყვა “გეი” ყოველთვის მეხამუშებოდა. ბოლომდე არასდროს მესმოდა, მაინც რას გულისხმობს. არ მინდა, განდგომილივით გამომივიდეს ან ქედმაღლობად ჩათვალოთ, რადგან ასე არაა. უბრალოდ, ვფიქრობ, მცირე საერთო თუ არსებობს ამ სიტყვასა და ჩემს ჩამოყალიბებას შორის. ეს სიტყვა არასდროს გამითავისებია. ეს სამყარო მაშინებდა, მაბნევდა ადრეულ წლებშიც კი, როცა პირველადი წარმოდგენა შემექმნა. მთელი ამ როლური თამაშების არსი არც მესმოდა და გარკვეულწილად, დღემდე არ მესმის.
თავი გეიდ არასდროს მიგაჩნდათ?
— არა. ჩემი მდგომარეობის დასახასიათებლად საჭირო სიტყვა არ გამაჩნდა, ყველაზე ახლოს მდგომი სიტყვა “ჰომოსექსუალი” იყო, მაგრამ ვერც ეს მოიცავდა სრულად იმ გრძნობას, რაც ჩემში მწიფდებოდა. მაშინაც კი, როცა კითხვები გამიჩნდა იმაზე, ვინ ვიყავი და ვინ ვიქნებოდი, ზედმეტად პირადულ, ჩემსა და ღმერთს შორის გასარჩევ საკითხად მივიჩნევდი. უნდა ვიცხოვრო მის მიერ განსაზღვრული ცხოვრებით და როგორც დიდი ხნის წინ დავპირდი, განსასჯელის სკამზე ორნი ვისხდებით — მე და ის, კითხვებს კი მხოლოდ ის არ დასვამს.
ამ კუთხით თვითგააზრება როდის დაიწყეთ?
— გააზრება ქადაგებისას დამეჯახა მთელი ძალით. 14-ის ვიქნებოდი. ჯერ ვაჟიშვილი. აზრზე არ ვიყავი, ამ ფაქტისთვის რა მომეხერხებინა. თითქმის საერთოდ არ მესმოდა, რას ვგრძნობდი, გარდა იმისა, რომ მაგალითად, ვიცოდი, მიყვარდა ერთი ბიჭი. თუმცა, ყველაფერი საიდუმლოდ დარჩა. იმ დროისთვის, როცა სახლიდან წავედი, 17-18 წლის ვიყავი, ისევ ვაჟიშვილი და როგორც ყველაფერი დანარჩენი ჩემს ცხოვრებაში, ესეც ის პრობლემა იყო, რომელიც მარტოს უნდა მომეგვარებინა. უნდა ვთქვა, რომ არასდროს გამჩენია აზრი, “კლუბის” წევრი გავმხდარიყავი [კლუბი, ასე ვთქვათ, კოდირებული სიტყვაა იმ გეებისთვის, რომლებიც სოციალიზდებოდნენ და სექსუალობის ნიშნით ფიზიკურ სივრცეში კავშირებს აბამდნენ]. თავს ძალიან, ძალიან მარტოსულად ვგრძნობდი, მაგრამ ბევრი სხვა გაგებითაც და ეს მხოლოდ ერთი ასპექტი იყო.
და როცა გეი ცხოვრებაზე ვლაპარაკობთ, რომელიც ძალზე ჯგუფზე ორიენტირებული…
— და მე ასეთი სრულებით არ ვარ.
გაბნევთ ეს მოცემულობა?
— თავს განცალკევებულად ვგრძნობ. ჩემი ჩამოყალიბება ამ ფენომების დაბადებას ბევრად უსწრებდა. შეიძლება ითქვას, მე ფუფუნება არ მქონია. არაფრის წევრი არ ვარ და არც გავმხდარვარ, თუ არ ჩავთვლით ფაქტს, რომ ძალიან პატარა ვიყავი, როცა ეკლესიას შევუერთდი და სოციალისტურ პარტიაში ვიყავი ძალზე მცირე დროით. ზედმეტად თავისუფალი სული ვარ, მაგრამ ეს სულ არ ნიშნავს იმას, რომ ჩემი დებისა და ძმების ბედი არ მადარდებს.
გეების მიმართ განსაკუთრებული გრძნობა ან პასუხისმგებლობის განცდა გაქვთ?
— იმ ფენომენის მიმართ, რასაც გეიდ მოვიხსენიებთ, კი. განსაკუთრებულ პასუხისმგებლობას ვგრძნობ, რადგან, ასე ვთქვათ, ამის მოწმედ ყოფნა მერგო.
ერთ-ერთი არქიტექტორიც კი ხართ, თუ გავითვალისწინებთ, რომ საკითხზე საჯაროდ წერთ და ლიტერატურაში შემოიტანეთ.
— საჯაროდ განვაცხადე ჩვენი დაფარული გამოცდილებების შესახებ.
“სექსუალურ სურვილებთან დაკავშირებული აღმოჩენები ტრავმული გამოცდილება არ უნდა იყოს, მაგრამ არის, რადგან საზოგადოებაა ტრავმირებული”.
რომ წარმოვიდგენ, რა რისკთან იქნებოდა დაკავშირებული ჰომოსექსუალობაზე წერა, როცა ეს თქვენ ქენით…
— “ჯოვანის ოთახს” გულისხმობთ. კი, ნამდვილად არ იყო ადვილი. თუმცა, ეს უნდა მექნა, რომ საკუთარ თავთან რაღაცები გამერკვია.
მაინც რა?
— ჩემი ადგილი სამყაროში, ვინ ვიყავი. ჯოვანის ოთახი რეალურად ჰომოსექსუალობაზე კი არ არის, ეს მექანიზმია, რომლის დახმარებით სიუჟეტი გზას პოულობს. არც “წადი, მთიდან იქადაგე” არის ეკლესიაზე და არც “ჯოვანის ოთახია” ჰომოსექსუალობაზე. “ჯოვანის ოთახი” იმაზეა, რა გემართება, როცა ვინმეს შეყვარების გეშინია, რაც უფრო საინტერესოა, ვიდრე კითხვები ჰომოსექსუალობაზე.
თუმცა სექსუალობა არ შეგინიღბავთ.
— არა.
ეს გადაწყვეტილებაც კი უდიდესი რისკის ფასად დაგიჯდებოდათ.
— კი, მაგრამ ალტერნატივა უარესი იყო.
და რა იყო?
— ეგ წიგნი რომ არ დამეწერა, მომიწევდა, წერა სულ შემეწყვიტა.
ამდენად სერიოზულად იყო ამბავი…
— კი, ნამდვილად. ადამიანური ლტოლვის, სანდოობის, ჩემს შემთხვევაში, მწერლად გახდომის საკითხი, დაკავშირებულია სექსუალობასთან. სექსუალობა მხოლოდ ნაწილია. არც კი ვიცი, რამდენად მნიშვნელოვანი, თუმცა აუცილებელი.
ადამიანები არ გირჩევდნენ, რომ ასე გულახდილად არ გეწერათ?
— არავისთვის მიკითხავს. როცა წიგნი გამომცემელს მივუტანე, მითხრეს, რომ სჯობდა არ დამეწერა. მირჩიეს, გამეთვალისწინებინა, რომ ახალგაზრდა, შავკანიანი მწერალი ვიყავი, კონკრეტული აუდიტორიით, რომელიც არ უნდა დამეფრთხო და თუ წიგნი გამოიცემოდა, ეს ჩემს კარიერას გაანადგურებდა. წიგნს, როგორც მითხრეს, ჩემ მიმართ კეთილი ნების ნიშნად არ აქვეყნებდნენ. ამიტომ, წავიღე წიგნი ინგლისში და იქ გავყიდე, სანამ აქ გამოიცემოდა.
როგორ ფიქრობთ, სექსუალობასთან დაკავშირებულმა კითხვებმა გიბიძგათ, რომ წერა დაგეწყოთ?
— კი, მაგრამ სექსუალობა მხოლოდ ერთი ნაწილია, ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი პასუხგაუცემელი იყო. თუმცა, სექსუალობაზე კითხვები გარკვეული დროით ყველაზე მტანჯველი იყო, შეიძლებოდა, ყველაზე საშიშიც კი აღმოჩენილიყო.
რატომ?
— იმიტომ, რომ ყველაზე მეტად მაშინებდა.
მგონი, ჰეტერო ადამიანები ვერც კი აცნობიერებენ, რამდენად დამზაფვრელია საბოლოოდ აღიარო, რომ ეს შენი თავის საბოლოო ვერსიაა.
— ძალიან, მაგრამ ე.წ. ჰეტერო ადამიანი ჩემზე უფრო უსაფრთხოდ სულაც არაა. ვინმეს შეყვარება და მათი ჩვენდამი სიყვარული, ასევე, ბავშვების სიყვარული და მათი აღზრდა უზარმაზარ საფრთხესა და პასუხისმგებლობას გულისხმობს. ჰომოსექსუალებს იმ ტერორის გავლა, რაც ამ საზოგადოებაში უწევთ, ისეთი სიმძიმით აღარ მოუწევდათ, რომ არა თვით ეს საზოგადოება, რომელსაც მუდმივად უწევს საშინელებების გავლა, რომელთა აღიარებაც უჭირს. სექსუალურ სურვილებთან დაკავშირებული აღმოჩენები ტრავმული გამოცდილება არ უნდა იყოს, მაგრამ არის, რადგან საზოგადოებაა ტრავმირებული.
“რეალურად, არავის ადარდებს, ვინ ვისთან წევს — არც ეკლესიას, არც სახელმწიფოს. მათთვის მნიშვნელოვანია, გეშინოდეს იმის, რასაც აკეთებ. სანამ თავს დამნაშავედ გრძნობ, სახელმწიფოს შენი კონტროლი შეუძლია”.
გაქვთ წარმოდგენა, რატომ ეზიზღებათ ჰომოსექსუალები?
— შიში, ალბათ. ხორცის შიში. ჩვენ ხომ ხორცი უნდა დავთრგუნოთ — იმ დოქტრინის თანახმად, რომელიც უთქმელი საშინელებების წყაროდ იქცა. კულტურა ძალიან ბიბლიურია. ადამიანებს სჯერათ, რომ ცოდვის საფასური სიკვდილია. რეალურად, ცოდვის საზღაური მართლაც სიკვდილია, თუმცა არა ისე, როგორც დღევანდელ მორალის დამცველებს ესმით.
ჰომოფობიას თუ აქვს რაიმე სპეციფიკურად ამერიკული?
— ვფიქრობ, ამერიკელებს ეშინიათ, რომ იგრძნონ ნებისმიერი რამე. ჰომოფობია ექსტრემალური მაგალითია მთელი იმ ამერიკული საშინელების, რაც გაზრდას უკავშირდება. არასდროს მინახავს უფრო ინფანტილური ხალხი ცხოვრებაში.
ლესლი ფიდლერივით გამოგივიდათ. [ლიტერატურის კრიტიკოსი და ავტორი. სავარაუდოდ, მსგავსება გოლდსტაინმა დაინახა იმ იდეაში, რომელსაც ფიდლერი ავითარებდა — ის მიიჩნევდა, რომ ამერიკელების სისუსტე ადამიანის სექსუალობაზე მოწიფული დიალოგია, საპირწონედ კი შეპყრობილნი არიან სიყვარულითა და სიკვდილით]
— იმედი მაქვს, რომ არა.
რასობრივი შერიგების საკითხს აპოკალიპტურად ხედავთ. სექსუალობის შემთხვევაშიც ასეა?
— ერთმანეთთან ბმაშია. სექსუალობისა და რასობრივი საკითხები მუდამ გადაჯაჭვული იყო. თუ ამერიკელები რასიზმის კუთხით მომწიფებას შეძლებენ, სექსუალობის ნაწილშიც მოუწევთ მომწიფება.
მგონი, შევთანხმდებით, რომ რასობრივ ურთიერთობებში გარკვეული უკუსვლაა. სექსუალობის ნაწილშიც გრძნობთ იმავეს? [80-იანი წლების ამერიკის პრეზიდენტი რონალდ რეიგანია. ბევრი კრიტიკოსი მიიჩნევდა, რომ მისი პოლიტიკა შავკანიან მოქალაქეებსა და ოჯახებს სოციო-ეკონომიკური თვალსაზრისით მეტად მოწყვლად მდგომარეობაში აყენებდა. ამასთან, 80-იან წლებში დაიწყო აივ/შიდსის გავრცელება, რომლის საპასუხოდ სახელმწიფო ინსტუტებმა სრული მოუმზადებლობა და მეტიც, გულგრილობა გამოიჩინეს].
— კი. ალბათ, სწორედ ეს უნდა ვუწოდოთ იმ ძვრებს, რაც, ვფიქრობ, მხოლოდ დასაწყისია.
Robert Abbott Sengstacke / Getty Images
ვეჭვობ, გეების უმეტესობას აქვს წარმოსახვა გენოციდზე.
— არც მთლად წარმოსახვაა, რადგან საზოგადოება შენ მიმართ არსებულ დამოკიდებულებას ძალზე ცხადად აფიქსირებს. განსაკუთრებით პოლიციის თუ, მაგალითად, ტრაილერის მძღოლებისთვის შემიმჩნევია. პერსონალური გამოცდილების საფუძველზე უნდა ვთქვა, რომ ეს ხალხი, ტრაილერის მძღოლები, პოლიციელები, ფეხბურთელები ბევრად უფრო კომპლექსურნი არიან, ვიდრე თვითონ სურთ, გააცნობიერონ. ამიტომ ვეძახი ინფანტილურებს. საჭიროებები აქვთ, რომელთა დაკმაყოფილებას ვერ ახერხებენ. ვერ ბედავენ სარკეში ჩახედვას. ასეთ კაცებს სჭირდებათ “ცისფერები”, რათა სხვა კაცის სხეულთან დაკავშირებული ფანტაზიების განხორციელება შეძლონ და თან ამისთვის არც პასუხისმგებლობა დაეკისროთ. ხვდებით, რისი თქმა მინდა? ვფიქრობ, ჰომოსექსუალმა კაცებმაც უნდა გააცნობიერონ, რომ სხვა კაცებისთვის სექსუალური სამიზნეები არიან, ამიტომ ეზიზღებათ და ეძახიან ცისფერებს, რადგან ასე სჭირდებათ. [ის დამამცირებელი, დამცირების მიზნით ხშირად გამოყენებადი სიტყვები, რასაც გეი კაცების მიმართ იყენებენ, კულტურების მიხედვით განსხვავდება. ბოლდუინი იყენებს ტერმინ “faggot”-ს და ამ შემთხვევაში მოიაზრებს სექსუალურ ურთიერთობებში ძირითადად პასიური, მიმღების როლის მქონე გეი კაცს, რომელსაც ის კაცები, რომლებიც აღიარებას ვერ ახერხებენ, მაგრამ ჰომოსექსუალური სექსუალური სურვილებიც აქვთ, დამამცირებლად უყურებენ, წარმოიდგენენ დაქვემდებარებულად და სექსუალურ ურთიერთობის გამართლებასაც ასე ცდილობენ, თითქოს სხეულებრივ გამოცდილებას კი არ იღებენ, “იყენებენ ცისფერს”. ზოგჯერ კაცები ამგვარად ცდილობენ გათავისუფლდნენ იმ წნეხისგან თუ განცდისგან, თითქოს კაცთან სექსით მასკულინობას თმობენ].
როგორ ფიქრობთ, რატომ ხდება, რომ ხშირად ჰომოფობია პოლიტიკური სპექტრის მარჯვენა მხარესაა განაწილებული?
ხალხის კონტროლის გზაა. რეალურად, არავის ადარდებს, ვინ ვისთან წევს — არც ეკლესიას, არც სახელმწიფოს. მათთვის მნიშვნელოვანია, გეშინოდეს იმის, რასაც აკეთებ. სანამ თავს დამნაშავედ გრძნობ, სახელმწიფოს შენი კონტროლი შეუძლია. ხალხის დაზაფრვა სახელმწიფოს გზაა სამყაროზე კონტროლის დამყარებისკენ.
შავკანიანი მღვდლები ამ რიტორიკას რატომ არ იზიარებენ?
— ალბათ, იმიტომ, რომ ბევრად მოწიფულნი არიან, ვიდრე თეთრკანიანი მღვდლების უმეტესობა.
ეკლესიაში ანტი-გეი რიტორიკა არასდროს მოგისმენიათ?
— არა იმ ეკლესიაში, სადაც გავიზარდე. დარწმუნებული ვარ, ისევ ასეა. ჩვენთვის ყველა ღმერთის შვილია.
აფთაუნში [იგულისხმება ჰარლემი, ნიუ იორკის მეტწილად შავკანიანებით დასახლებული ის ნაწილი, სადაც ბოლდუინი გაიზარდა] “ცისფერი” არასდროს დაუძახიათ?
— რა თქმა უნდა, მაგრამ დიდი მნიშვნელობა აქვს განზრახვას. პირადი გამოცდილებით, ნაკლებად შხამიანია. არ ვიცი ვინმე, ვისაც დისთვის ან ძმისთვის ხელი უკრავს, რადგან გეი იყო. ეჭვგარეშეა, რომ ასეც ხდება, მაგრამ ზოგადად, შავკანიან ადამიანს ყოველდღიურად ბევრი რამის მოსწრება უწევს, ვიდრე ამერიკულ ფანტაზიებში გაეხვეოდეს.
შავკანიან გეებსაც ისეთივე განცალკევების განცდა აქვთ, როგორიც თეთრკანიანებს? ვგულისხმობ იმას, რომ სხვა თეთრკანიანი ადამიანებისგან დაშორებას ვგრძნობ.
— ალბათ იმის გამო, რომ თითქოს, გაუმართლებელ სასჯელს გიწესებენ. იმ უსაფრთხო სივრცის მიღმა გტოვებენ, რომელშიც გეგონა, რომ დაიბადე. შავკანიანი გეი ადამიანი, რომელიც საზოგადოებისთვის სექსუალური გამოცანაა, სექსუალობამდეც მონიშნულია, მისი კანის ფერის ნიშნით. უპირველესი ამ შემთხვევაში ფერია, რასაც სექსუალობა მოსდევს. ერთი დამატებითი ასპექტია იმ საფრთხის, რომლის პირისპირ შავკანიანი ადამიანები ცხოვრობენ. ვფიქრობ, თეთრკანიანი გეები თავს მოტყუებულად გრძნობენ, რადგან, პრინციპში, იმ საზოგადოებაში დაიბადნენ, სადაც უსაფრთხოდ უნდა ეგრძნოთ თავი. მათი სექსუალობის ანომალიურობა კი იმ საფრთხის წინაშე აყენებთ, რასაც არ ელოდნენ. ჩემი აზრით, მათი რეაქცია, პირდაპირპროპორციულია იმ განცდის, თითქოს ის უპირატესობები წაგლიჯეს, რაც თეთრ ხალხს თეთრ საზოგადოებაში აქვს. ყოველთვის ვთვლიდი, რომ გეების ეს მიმართება გაუცხოებისა და საყვედურის ელემენტს შეიცავდა. შეიძლება უხეშად მოგეჩვენოთ, მაგრამ გეი სამყაროც არაა ზოგადად საზოგადოებაზე მეტად მომზადებული იმისთვის, რომ შავკანიანი ხალხი მიიღოს. ჰერმეტულად დახურული სამყაროა უსიამოვნო მახასიათებლებით, მათ შორის, რასიზმით.
შავკანიანებსა და გეებს შორის პოლიტიკური კოალიციის შექმნის შესაძლებლობას ოპტიმისტურად უყურებთ? ჩვენ შორის ემპათიის გაღვივების რაიმე განსაკუთრებულ საფუძველს ხედავთ?
— კი, რა თქმა უნდა.
მაინც რა საფუძველს?
— საფუძველი შეიძლება იყოს საზიარო ტანჯვა, აღქმები და იმედები.
რა საზიარო აღქმები გვაქვს?
— მაგალითად, ერთ-ერთი შეიძლება ის იყოს, რომ სიყვარული სიყვარულია, სადაც არ უნდა იპოვო ის.
ან სადაც არ უნდა დაკარგო ის [ამბობს სიცილით].
— ჰმმმ..
მაგრამ გეი კაცებს მგრძნობელობა აქვთ იმ საერთო აღქმებთან დაკავშირებით, რაც შავკანიანებთან გვაერთიანებს?
— ჩემი გამოცდილებით, არა.
ანუ ამგვარ კოალიციას, როგორც საშუალებას, რომ ურბანულ პოლიტიკაში რაიმე შეიცვალოს, იმედიანად არ უყურებთ?
— მთლიანად კითხვა გავიგე არასწორად. უამრავ თეთრკანიან ადამიანს ვიცნობ, ქალს თუ კაცს, ჰეტეროს თუ გეის, რომლებიც სხვა თანამემამულეთა მსგავსნი არ არიან. პასუხგაუცემელია კითხვა, რის საფუძველზე უნდა შევქმნათ კოალიცია. სექსუალურ პრეფრენციებზე დამყარების იდეა საეჭვოა, არამყარი. მგონია, რომ კოალიცია უნდა ეფუძნებოდეს ადამიანური ღირსების საკითხს. თუ პერსონალურ ცხოვრებაზე ვილაპარაკებთ, ის, რაც გვაკავშირებს, მეტწილად უთქმელია.
“გამოცდილებისთვის მზაობა შიშს ნაცარტუტად აქცევს, რადგან ჰომოფობია რეალურად შიშის სახეა. ხორცის შიშია. შიშია, რომ ვინმეს შეხების საშუალება მისცე”.
ზოგჯერ ვფიქრობ, რომ გეი ადამიანები შავკანიანებს უყურებენ, როგორც გაუცხოებისგან…
— არამხოლოდ გეები.
…გაუცხოებისგან განკურნების საშუალებას.
— ეს ადამიანმა მარტომ უნდა შეძლოს, პირველ რიგში, და მერე თანამოაზრეებსაც იპოვის.
როცა დავესწარი, როგორ ელაპარაკებოდა ჯესი ჯექსონი [შავკანიანი სამოქალაქო უფლებების აქტივისტი, პოლიტიკოსი და ბაპტისტური ეკლესიის მღვდელმსახური] გეი აუდიტორიას, მინდოდა, ეთქვა, რომ ცოდვა არაფერ შუაშია, მომეტევა.
— ანუ ეს, ცოდვის საკითხი ისევ აქტუალურია შენთვის?
ვფიქრობ, უნდა იყოს, რაღაც დონეზე მაინც, მიუხედავად იმისა, რომ მორწმუნე არ ვარ.
— რა უჩვეულოა. არ მიფიქრია, რომ ცოდვად მიგაჩნდათ. ბევრი გეი ადამიანი ფიქრობს მსგავსად?
არ ვიცი [იცინის], ალბათ, ვცდილობ, შენამდე მოვიტანო ეს იდეა, რომ გეები შავკანიანებს გარკვეულ მიმღებლობის წყაროდ აღიქვამენ, როცა კოალიციის შეკვრაზეა საუბარი. ჩემთვის შეუძლებელია, ამგვარად არ ვიფიქრო. ჩემს ფანტაზიებში შავკანიან მერს ან პრეზიდენტს რომ წარმოვიდგენ, გეი ადამიანებისთვის უკეთეს მოცემულობად ვხედავ.
— შავკანიან ადამიანებზე რომანტიკული წარმოდგენები ნუ გექნებათ. თუმცა, ვხვდები, რას გულისხმობთ.
როგორ ფიქრობთ, შავკანიანები მეტად ტოლერანტულები, მიმღებლები არიან?
— მარტივად რომ ვთქვათ, შავკანიანი ადამიანები მეტად არიან ღია გამოცდილებისთვის. ეს ღიაობა სხვა რაღაცებს შესაძლებელს ხდის. განსაზღვრვას ინდივიდის მიმღებლობის სიღრმეს სხვა ადამიანების მიმართ. გამოცდილებისთვის მზაობა შიშს ნაცარტუტად აქცევს, რადგან ჰომოფობია რეალურად შიშის სახეა. ხორცის შიშია. შიშია, რომ ვინმეს შეხების საშუალება მისცე.
“სანამ ვწუწუნებ, რომ მჩაგრავენ, მჩაგვრელი უდრტვნიველად არის, რადგან მე ჩემი ადგილი ვიცი”.
ბავშვების ყოლაზე ფიქრობთ?
— აღარ. მეტს, მგონი, არც არაფერს ვნანობ. მაგრამ მაშინ ვერ მოვახერხებდი და ახლა ზედმეტად გვიანია.
მაგრამ არ გაწუხებთ იდეა, რომ გეი კაცები შეიძლება მშობლები იყვნენ…
— კაცები კაცებთან ათასწლეულები იწვნენ და ტომებს ქმნიდნენ. მთელი ეს ამბავი, ხელოვნური დაყოფა დასავლური ავადმყოფობაა, ასე მგონია. კაცები კაცებთან წოლას უკანასკნელი საყვირის ჩაბერვამდე არ მოიშლიან. მხოლოდ ეს ინფანტილური კულტურა თუ აქცევს ამას აურზაურის მიზეზად.
ანუ ჰომოსექსუალობა უნივერსალური გგონიათ?
— რა თქმა უნდა. ჩემში არაფერია ისეთი, რაც სხვებში არაა და არაფერია სხვებში ისეთი, რაც ჩემშიც არაა. ენაში ვართ გამომწყვდეული, ცხადია. მაგრამ “ჰომოსექსუალი” არ არის არსებითი სახელი, ყოველ შემთხვევაში, არა ჩემი წესების მიხედვით.
და მეტყველების რა ნაწილია?
— შესაძლოა, ზმნა. იცით, მე მხოლოდ საკუთარ ცხოვრებაზე თუ ვისაუბრებ. რამდენიმე ადამიანი მიყვარდა და ვუყვარდი. ამ ამბავს იარლიყებთან არაფერი ჰქონდა საერთო. რა თქმა უნდა, სამყაროს ჩვენზე სასაუბროდ რა სიტყვა აღარ აქვს, მაგრამ ეს მსოფლიოს პრობლემაა, მე არ მეხება.
თქვენთვის პრობლემურია იდეა, რომ სექსი გქონდეს მხოლოდ იმ ადამიანებთან, ვინც გეიდ იდენტიფიცრდება?
— იცით, ჩემი ცხოვრება ამგვარად სულ არ წასულა. ადამიანებისთვის, რომლებთანაც ურთიერთობა მქონია, სიტყვა “გეის” არავითარი მნიშვნელობა არ ექნებოდა.
ეს იმას ნიშნავს, რომ ჰეტერო სამყაროს ნაწილი იყვნენ.
— სამყაროს ნაწილი იყვნენ.
გეი სამყარო ყალბ თავშესაფრად მიგაჩნიათ?
ვფიქრობ, შეიძლება არასაჭირო საზღვრებს აწესებდეს. ჩემთვის მარტივად არის ამბავი — კაცი კაცია, ქალი ქალი და ვისთან დაწვებიან არავისი საქმე არაა. იმის თქმას ვცდილობ, რომ ინდივიდის სექსუალური სურვილები პერსონალური საკითხია. მაღიზიანებს სახელმწიფოს, ეკლესიის, ნებისმიერი ინსტიტუტის ჩარევა ერთადერთ მოგზაურობაში იმისკენ, რისკენაც ზოგადად ვისწრაფვით. თუმცა, ეს საკითხი საჯარო საკითხად იქცა ამ ქვეყნის ინსტიტუტების გამო. ვხედავ, როგორ რეაგირებს გეი სამყარო ამის საპასუხოდ და ჩემივე სიტყვების საწინააღმდეგოდ უნდა ვთქვა, გნებავთ, დავაზუსტო, რომ იმედი მაქვს, ტრანსგრესორი მთლიანობის მოპოვებას იმაზე უკეთ შეძლებს, ვიდრე ჩემი თაობიდან ბევრმა ქნა. ამ მთლიანობის მოპოვება განსაკუთრებით რთული ჩემთვის აღმოჩნდა. მოკლედ, რთულია, როცა ზიზღის ობიექტი ხარ. და თუ ე.წ. გეი მოძრაობას შეუძლია, რომ კაცებმა და ქალებმა, ბიჭებმა და გოგოებმა მთლიანობა უფრო სწრაფად და ნაკლები ტკივილის ფასად მოიპოვონ, ეს შესანიშნავი ძვრა იქნებოდა. თუმცა, არ ვარ დარწმუნებული, რომ რამე ამ დონეზე შეიცვლება. შავ ამერიკას დავუბრუნდები და სტიგმაზე, სოციალური წყევლის ნაირსახეობაზე საპასუხოდ გაუმართლებლად მიმაჩნდა მჩაგვრელის ენის გამოყენება. სანამ ვრეაგირებ, როგორც “ნიგერი”, სანამ სხვის მტკიცებულებებსა და აზრებს ვიყენებ პროტესტის გამოსახატად, ვაძლიერებ ამ აზრებსა თუ დასკვნებს. ასე ვთქვათ, სანამ ვწუწუნებ, რომ მჩაგრავენ, მჩაგვრელი უდრტვნიველად არის, რადგან მე ჩემი ადგილი ვიცი.
“თუ არ იცხოვრებ ერთადერთ ცხოვრებას, რომელიც გაგაჩნია, სხვა არც გექნება, ანუ სულ არ იცხოვრებ”.
ყოველთვის პირდაპირ ამბობთ, რომ ჰომოსექსუალი ხართ, არასდროს მალავთ ან უარყოფთ, მაგრამ თქვენი ცხოვრება ამით არაა სავსე?
— კი, ფაქტობრივად ასეთია მოკლე შეჯამება.
თითქოს, ეს ის ბალანსია, რომლითაც მეტად უნდა დავინტერესდეთ, თუ კლიმატი ამის შესაძლებლობას მოგვცემს.
— ადამიანმა კლიმატი თვითონ უნდა შექმნას.
მომავლის ფანტაზიები კარგი გაქვთ?
— ცუდიც და კარგიც.
კარგებს გაგვიზიარებთ?
— გეტყვით, რომ ახალი იერუსალიმისკენ ვილტვი. მართლა, არ ვხუმრობ. ვერ მოვესწრები, მაგრამ მჯერა. ვფიქრობ, იმაზე უკეთესები ვიქნებით, ვიდრე ვართ.
როგორები იქნებიან გეი ადამიანები მაშინ?
— არავის დასჭირდება, რომ თავს გეი უწოდოს. ალბათ, ამიტომ ვერ ვეგუები ამ ტერმინს. თითქოს არასწორ არგუმენტზე, ყალბ ბრალდებაზე პასუხს შეიცავს.
მაინც რას?
— თითქოს უფლება არ გაქვს, უბრალოდ იყო, თითქოს უნდა დაამტკიცო შენი უფლება ყოფნაზე. მე არაფერი მაქვს სამტკიცებელი. სამყარო მეც მეკუთვნის.
რა რჩევას მისცემდი გეი ადამიანს, რომელიც ახლა აპირებს “ქამინგაუთს”.
— “ქამინგაუთი” საჯაროდ თქმას ნიშნავს?
როგორც ჩანს, ჩემს ლექსიკას გახვევთ თავს.
ხო, ჩემი ლექსიკის ნაწილი ნამდვილად არაა, მაგრამ რა რჩევა შემიძლია გავცე? საუკეთესო რჩევა, რაც ოდესმე მიმიღია, ასაკოვანი, შავკანიანი მეგობრისგან იყო, რომელმაც მითხრა, რომ ჩემი სისხლის ჩქეფას მივყვე. თუ არ იცხოვრებ ერთადერთ ცხოვრებას, რომელიც გაგაჩნია, სხვა არც გექნება, ანუ სულ არ იცხოვრებ. მხოლოდ ეს შეიძლება ურჩიო ადამიანს, მაგრამ რჩევაც კი არაა, დაკვირვებაა.