აღიარეთ, რამდენჯერ გინახავთ პოსტი ან სტატია, სადაც სხვადასხვა დღესასწაულისთვის ფილმებს გირჩევენ? და ამ ჩამონათვალში ხშირად გხვდებათ ბევჯერ ნანახი, შესაძლოა, ძალიან საყვარელი, მაგრამ უკვე მობეზრებული ფილმები. და, რა თქმა უნდა, მათი სრული უმრავლესობა ქვიარ გამოცდილებებს საერთოდ არ ასახავს.

მაგალითად, ბრიჯიტ ჯონსი, რომელსაც ყოველ შობა-ახალ წელს, ნებისმიერი სასიყვარულო ურთიერთობისას გვახსენებენ და ყელში ამოგვივიდა. ან კუზიანი მთა, რომელიც გვიყვარს, მაგრამ იმდენჯერ გვაქვს ნანახი, სიამოვნების მიღება კი არა, ზეპირი გამოცდის ჩაბარება შეგვიძლია. აღარაფერს ვამბობ იმაზე, რომ ლურჯი ყველაზე თბილი ფერია. დიახ, ვიცით. ამიტომ სიახლეს გირჩევთ.

სულ ერთია, ვალენტინობას გრანდიოზული გეგმებით ხვდებით, მეგობრებთან ერთად თუ საკუთარ თავთან; შესაძლოა, ტოქსიკური ურთიერთობის დასრულებას ზეიმობდეთ ან შეყვარებულთან დაშორებას განიცდიდეთ. რა ხასიათზეც არ უნდა იყოთ, თებერვლის საღამოების გასამრავალფეროვნებლად რამდენიმე ფილმი არასდროსაა ცუდი იდეა.

ამჯერად ლესბოსური სასიყვარულო ისტორიების დროა. ჩაუჯექი ჩვენთან ერთად, მოიწყვე რომანტიული კომედიების კვირეული, რომელიც უამრავი სიცილით ან ცრემლით, წარმატებით ან უიღბლობით, სხვებზე ან საკუთარ თავზე შეყვარებული ადამიანების ისტორიებით იქნება სავსე.

But I’m Cheerleader (მაგრამ მე ხომ ჩირლიდერი ვარ)

დავიწყოთ სასიყვარულო კომედიით და, ამავდროულად, სატირით. ეს არის ისტორია გოგოზე, რომლის “გამოსწორებასაც” ცდილობენ. რა თქმა უნდა, ეს სიტყვა და მიდგომა იმ ჰომოფობიური და სტერეოტიპული გარემოს გამოძახილია, სადაც გენდერული როლები შეზღუდულად არის წარმოდგენილი.

სწორედ ამ მიზეზების გამო აღმოჩნდება მეგანი “გარდაქმნის თერაპიის” ბანაკში. თუმცა ეს არ არის დრამა, სადაც მსგავსი ბანაკების მახინჯი სისტემა და ადამიანების ცხოვრებისა და ფსიქიკის ნგრევა მთავარი თემაა — პირიქით, დამცინავად და კრიტიკულად არის წარმოჩენილი ასეთი სისტემის აბსურდულობა.

ფილმის მთელი ირონიაც იმაშია, რომ სწორედ აქ პოულობს მეგანი სიყვარულს და მეამბოხე გოგო გრემი მის ცხოვრებას ცვლის. თუ გადაჭარბებულად ფერადი, ვარდისფერი და ცისფერი დეკორაციებით სავსე, მხიარული, სასაცილო ფილმი გინდათ, ჩირლიდერის ისტორია უნდა ნახოთ.

The half of it (მისი ნახევარი)

ალბათ ყველას გვინახავს ერთი-ორი ფილმი, სადაც მეგობარი გოგო ბიჭს სხვა გოგოს გულის მოგებაში ეხმარება და ხვდება, რომ თავად არის უიმედოდ შეყვარებული ამ ბიჭზე.

თუ ასეთი ფილმები იცით, დროა ისეთიც ნახოთ, სადაც გოგო აღმოაჩენს, რომ არა მეგობარ ბიჭზე, არამედ იმ გოგოზეა შეყვარებული. ეს მსუბუქი, რომანტიული კომედია მეგობრობაზე, პირველ სიყვარულზე, გამბედაობასა და იდენტობის აღმოჩენაზე გვიამბობს.

Imagine me & you (წარმოიდგინე მე და შენ)

ეს არის ფილმი, რომელიც რეიჩელის კაცთან ქორწინებით იწყება, თვითაღმოჩენით გრძელდება და შემდეგ ყვავილების დიზაინერ ლუსისთან თავბრუდამხვევი ლესბოსური სიყვარულით სრულდება. მიუხედავად იმისა, რომ ერთი შეხედვით სერიოზული საკითხი ჩანს, ფილმი მსუბუქი, სახალისო და რომანტიულია.

ლესბოსური სიყვარულის მსგავსი არატრაგიკული და სახალისო წარმოჩენა იშვიათად ხდება, განსაკუთრებით 2000-იანების დასაწყისში, როცა ეს ფილმი გამოვიდა.

მათთვის, ვინც Game Of Throne-ის ფანია, დამატებითი რჩევა მაქვს: არ გაინტერესებთ, როგორ ახერხებს ლენა ჰედი, ითამაშოს ისეთი ადამიანის როლი, რომელიც სივყარულის სახელით ყველას და ყველაფერს არ ანადგურებს და უბრალოდ ბედნიერია? დამიჯერეთ, ღირს.

Crush (მიჯნურობა)

ეს არ არის ფილმი თვითაღმოჩენაზე ან ქვიარებისთვის არსებულ გამოწვევებზე. პირიქით, სიუჟეტი ვითარდება გარემოში, სადაც ლგბტქია+ ურთიერთობები ყოველდღიურობის ნაწილია და მთავარი გმირს სულ სხვა გამოწვევები აქვს. მაგალითად, მიიღოს ის ფაქტი, რომ სიყვარული ისეთ დროს ჩნდება, როცა საერთოდ არ ელოდები.

ნამდვილად ვიმსახურებთ ფილმს, სადაც ქვიარ სასიყვარულო ისტორიის გმირებს 9 მთის და ზღვის გადალახვა არ უწევთ და უბრალოდ პირველი კოცნის, პირველი სიყვარულის, უხერხულობებისა და მრავალფეროვნების შესახებ გვიყვებიან.

Rafiki (რაფიკი)

მაგრამ ხშირად, როცა სიყვარულზე ვსაუბრობთ, წინააღმდეგობასაც ვგულისხმობთ. განსაკუთრებით, როცა საქმე კონსერვატიულ საზოგადოებას და ქვიარ წყვილს ეხება. მსგავსი ისტორია აქვთ ნაირობიში, მეტოქე პოლიტიკოსების ოჯახებში გაზრდილ კენასა და ზიკის.

ოჯახების დაპირისპირების მიუხედავად, გოგოები ერთმანეთს უმეგობრდებიან, უყვარდებათ და ერთად უმკლავდებიან იმ წინაღმდეგობებს, რასაც ჰომოფობიური საზოგადოება უმზადებთ.

ვერ ვიტყვით, რომ ფილმი სრულად რომ-კომია, მაგრამ თუ ენერგიულ, ფერად და ემოციურ ფილმს ეძებ, სადაც რთულ ამბებთან ერთად, მხიარული მომენტებიც არის, Rafiki უნდა სცადო.

Fried Green Tomatoes (შემწვარი მწვანე პომიდვრები)

კიდევ ერთი ფილმი უნდა შემოგაპაროთ, რომელიც პირდაპირ რომ-კომი არ არის, მაგრამ ნამდვილად შეიცავს სახალისო ელემენტებს, ისევე, როგორც ნოსტალგიურს და გულისამაჩუყებელს.

აქ გაიცნობთ აიჯისა და რუთს, გახდებით მათი ურთიერთობის ნაწილი, რომელიც სავსეა მეგობრობით, სიყვარულით, წინააღმდეგობითა და ქალური სოლიდარობით. იმოგზაურებთ ეპოქაში, სადაც ქალები იწყებენ ერთმანეთისთვის და სხვებისთვის უსაფრთხო გარემოს შექმნას და უპირისპირდებიან პატრიარქატს.

მიუხედავად იმისა, რომ აიჯისა და რუთის ქვიარ სასიყვარულო ისტორია ცალსახად არ ჩანს, ეს პერსონაჟები ქვიარ კინოს მნიშვნელოვანი ნაწილი არიან.

Happiest Season (უბედნიერესი სეზონი)

იმედია, გრინჩები არ ხართ და არ გააპროტესტებთ, შუა თებერვალში საშობაო ფილმს რატომ გვირჩევენო. სანამ ზამთარია, საშობაო და საახალწლო ფილმები არასდროსაა ზედმეტი.

მით უმეტეს, თუ კრისტენ სტიუარტი მონაწილეობს. არ გაინტერესებს, როგორ თამაშობს შეყვარებული ლესბოსელის როლს მსახიობი, რომელმაც პოპ კულტურას ზედმეტად პოპულარული სთრეით სასიყვარულო წყვილი აჩუქა?

ისტორია აქაც ნაწილობრივ პოლიტიკას ეხება. ერთ-ერთი გოგოს მამა ადგილობრივი პოლიტიკოსია, რომლის ოჯახი იდეალური იმიჯის შენარჩუნებას ცდილობს და სწორედ ამიტომ მალავს ჰარპერი საყვარელ ადამიანს. ამ დროს კი ები, რომელიც ჰარპერისთვის ხელის თხოვნას გეგმავს და მისი ოჯახის გასაცნობად საშობაო წვეულებაზე მიდის, აღმოაჩენს, რომ მეგობრის როლი უნდა ითამაშოს.

ფილმი სავსეა უხერხული და სახალისო მომენტებით, ტრადიციული ოჯახური დრამებით, გადაჭარბებული რომანტიკით და, რა თქმა უნდა, როგორც საშობაო ისტორიებს ჩვევია, ყველაფერი კარგად სრულდება.

I’ve Heard the Mermaids Singing (სირენების სიმღერა მომესმა)

და ბოლო, მაგრამ არა მნიშვნელობის მიხედვით, 80-იანი წლების ფილმია, სადაც რეჟისორი იმ დროისთვის თამამად წარმოგვიჩენს ლესბოსურ გრძნობებსა და ლტოლვას. ფილმში გაიცნობთ პოლს და მერისის, ერთმანეთისგან განსხვავებულ ქალებს: ერთი მგრძნობიარე, მოუხერხებელი, სხვებისთვის “უცნაურად” აღსაქმელია, მეორე კი თავდაჯერებული და ქარიზმატული.

ფილმი სავსეა მსუბუქი იუმორით, ოდნავ ექსცენტრულია და თითქმის მთელი სიუჟეტი რეალობასა და წარმოსახვას შორის ხაზზე გადის, მაგრამ ტრადიციული რომ-კომი არ არის. აქ ვერ ნახავთ ჰოლივუდურ დასასრულს და ბედნიერი წყვილის ისტორიას, მაგრამ ის ცალსახად სიყვარულზეა.