მედია აპრილის ბლოგის რუბრიკა ეთმობა სხვადასხვა ადამიანს და განსხვავებულ შეხედულებებს. ბლოგები არ არის სარედაქციო კატეგორია და მოიცავს ავტორების პერსონალურ მოსაზრებებს. მათ მიერ გამოთქმული პოზიცია შესაძლოა არ გამოხატავდეს მედია აპრილის პოზიციას
ავტორი: დათია ბადალაშვილი
ჩემს მოსწავლეებს
12 მარტი. 2024
“ხის პატარა ქოხიდან, რომელიც მოცვის ბუჩქითა და ნაძვებით დაფარულ ფერდობებს შორის იდგა, გამოვდიოდი ხოლმე დილით, როგორც კი მზის ერთი თვალი თხელ ნამქერებად შემორჩენილ თოვლის ნაფლეთებს დაადგებოდა და წურავდა. დოქით ხელში გადავივლიდი ეზოს, სველი ბილიკით ჩავუვლიდი კარტოფილის ყანის ბოლოს, მივდიოდი წყაროსთან, რომელიც ნაძვების ფესვებიდან ამოდიოდა. ისე დავდიოდი, რომ გზად შემხვედრი ბაყაყებისთვის, კალიებისთვის, მწვანებეწვიანი ნეკისტოლა ჭიაყელებისთვის და ბრჭყვიალა მწერებისთვის ფეხი არ დამებიჯებინა.
წყაროს ზემოთ ხშირი ნაძვნარი იწყებოდა და მე იქ შესვლის მეშინოდა მგლების, ჭინკების და დათვების გამო. წყაროს ზემოდან დასცქეროდა ნამეხარი, შავად გადამწვარი ნაძვის ყუნჭი. ნაძვის ყუნჭი ურჩხული იყო და იცავდა ამ წყაროს. თუ ვინმე მიუახლოვდებოდა, პირს დააღებდა და გადაყლაპავდა. მივდიოდი და ვთხოვდი ურჩხულს წყლის დათმობას, სულ ერთი დოქის. მითმობდა ურჩხული და მეც გულხეთქებით გამოვრბოდი წყაროდან წყლიანი დოქით, თუმცა ურჩხულიც არ იყო გამომკიდებლი. საერთოდაც, ვუყვარდი ძალიან, რადგან მე ვხედავდი მას მხოლოდ, მე ველაპარაკებოდი. ის იმ ზღაპრის გმირი იყო, რომელსაც საკუთარ თავს ვუყვებოი, რადგან შრომით დაღლილ ადამიანებს არ ჰქონდათ ძალა, ჩემთვის ზღაპრები ეამბათ. ან იწყებდნენ და მაშინ ჩაეძინებოდათ, როცა ღარიბი გლეხის გოგონა ტყეში იკარგებოდა, ტირილს იწყებდა და თვალებიდან ცრემლების ნაცვლად მარგალიტები სცვიოდა. ვგრძნობდი, რომ ამ ამბავს დიდი გაგრძელება ექნებოდა, მაგრამ მთხრობელებს უკვე ეძინათ. მგონი ამის ბრალი იყო, რომ სინამდვილე და ზღაპარი ერთმანეთში მერეოდა.
ერთ ნისლიან დღესაც, როცა გახელებული ბუღები რქებით თხრიდნენ ფერდობებს და ნახირი ახლადამოწვერილ მწვანე ბალახს ხვნეშით და ორთქვლით აქრობდა, მივედი წყაროსთან. ყუნჭთან დავიჩოქე და წყალი ვთხოვე. ფესვები ბებრის მუხლებივით ამოეყარა მიწიდან, ალაგ -ალაგ შემორჩენილ ქერქზე წებოვანი ფისი ჩამოსდიოდა, თითქოს ღია ჭრილობები სტანჯავდა. თუმცა ის ფისი ჯადოსნური იყო — სხვისი ჭრილობების განკურნება შეეძლო. მივიღე თანხმობა და გავავსე დოქი წყლით. უკან გამოქცევას რომ ვაპირებდი, შენ დაგინახე. თვალებად იყავი ნაქცევი, რადგან მოისმინე ურჩხულისადმი ჩემი ლოცვა-ვედრება. გაკვირვებული, შეციებული, სევდიანი, უხმოდ უხმოდ იდექი. შემრცხვა, გიჟი გეგონებოდი. არც მოგსალმებივარ, ქოხისკენ გამოვიქეცი. შენ და ურჩხული ერთად იდექით და გამომყურებდით, სანამ ნისლში არ ჩაიკარგეთ.
ბებიას მოვუყევი, რომ წყაროსთან ბიჭი იდგა. ამ ნისლშიო? ვინააო, გზა ხომ არ აებნაო, ხბო ხომ არ დაუფრთხაო… გამოვიდა და ჩვენს ქოხში შემოგიყვანა. ბარიდანაა, მაგრამ ჩევნი სოფლიდანაა წარმოშობითო. პატარა გაუშვილებიათ და მშობლების კარმიდამოს შესაღობადააო ამოსული. მათი ქოხისგან აღარაფერია დარჩენილი, მაგრამ ჭალას უპატრონებსო.
შენ მუქ, შეციებულ თითებს ღუმელთან ითბობდი. გაცრეცილი, დიდი ზომის ტანსაცმელი გეცვა. გამხდარი და სევდიანი ფართოდ გახელილ ნუშის თვალებს მანათებდი. ჯიუტი ჩანდი, ქვის ნატეხივით. მიყურებდი უთქმელად, თითქოს ჩემი ყველაზე დიდი საიდუმლო იცოდი. შენი მზერა არ მხვდებოდა სახეზე, მკერდზე, ფეხებზე — სულზე მხვდებოდა და ზუსტად ისე, როგორც მე ვხედავდი ნაძვის ყუნჭში ურჩხულს. ისევე გამაცოცხლე, როგორც მე გავაცოცხლე ის დამწვარი ნაძვი.
მე მრცხვენოდა შენი, ხმაც ვერ გაგეცი. როცა ფერდობს ბარისკენ დაბლა დაუყევი, მე ჩვენი ქოხის პატარა ფანჯრიდან გიყურებდი და უკვე მენატრებოდი. შენ ჩემი გული მიგქონდა გამთბარი ხელებით — ისე, როგორც მე მომქონდა ურჩხულისგან წყალი.
……………………………………………………………………………….
15 მარტი. 2024
“ძირითადად მაშინ ვჯღაბნი ხოლმე აქ, როცა უხასიათოდ ვარ, არ იფიქრო რომ სულ ასე ვღნავი. ამოგლეჯაც ვცადე დღიურიდან შენთვის მოწერილის, მგონია, რომ უაზრო მოთქმა-გოდებაა, მაგრამ რაცაა, ესაა…
რომ ამოვგლიჯო, სად წავიღო? მე ხომ ეგ წერილი ვარ”.
……………………………………………………………………………….
22 მარტი. 2024
“ჩემთან ხარ სულ, ჩემო ევლია. გუშინ რომელიღაც სპარსელი პოეტის ლექსი წავიკითხე:
“დარდს რომ ცეცხლივით კვამლი სდიოდეს
ბნელი იქნება ჩემი სამყარო”.
მგონია, რომ ბედნიერი ხარ… შენს სოფელში, შენს სახლში. ხანდახან კი შიში მიპყრობს, რომ გტკივა, ძალიან გტკივა და მე შემიძლია შეგიმსუბუქო ეს ტკივილი. ანდა არ შემიძლია…
……………………………………………………………………………….
5 აპრილი. 2024
ნეტავ შენ თუ ხატავ… ნეტავ ჩემი სახე თუ დაგიხატავს… მინდა ლამაზს და ბედნიერს მხატავდე, ისეთს, როგორიც შენთან ვიქნებოდი… არ დამხატო ჩაკირული სახით, გრძელ, თალხ და უშნო კაბაში, დაშაშრული თითებით და დანაოჭებული სახით.
……………………………………………………………………………….
19 აპრილი. 2024
“დღეს მე ტბა ვიყავი. ნაძვებს შორის ვიდექი და ცას, ღრუბლებსა და ტყეს ვირეკლავდი. არ ვდარდობდი, რომ ნაპირები მიჭაობდებოდა, არც იმის გამო, ჩემს ზედაპირზე ბუზები რომ იხრჩობოდნენ… არ განვიცდიდი, ისინი არ უნდა მოსულიყვნენ ჩემთან, არ უნდა შემხებოდნენ.
მე მოძრაობა მინდოდა, გადაღვრა, გადადენა, მაგრამ ჩემს შიგნით ყველა მოკვდებოდა. მოკვდებოდა ყველა და ყველაფერი, რაც ჩემს შიგნით გამოიზარდა. დამენანა ამდენი სიცოცხლე. ადგილზე დავრჩი. ტრიალი დავიწყე და ჩემში ჩავიღვარე”.
……………………………………………………………………………….
26 აპრილი. 2024
“მაპატიე, წუხელ ვფიქრობდი, რომ არ მელოდი, რომ დაგავიწყდი. რომ ჩემი თვალები დაგავიწყდა…
ხანდახან ყველაფერში ეჭვი მეპარება, ყველაფერი მინდა გადავამოწმო და გადავქექო. მაგრამ რით? თვალებით? ყნოსვით?ფიქრით? კბილებით? რითი?! — უძლური ვარ”.
……………………………………………………………………………….
5 მაისი. 2024
“დღეს, ვედური კალენდრის მიხედვით, მასწავლებლისთვის მადლიერების გამოხატვის დღეა. სიღრმისეულად არ ვიცი, რა და რატომ, მაგრამ დღეს მთვარეს რომ შევხედე, მივხვდი… ისე ახლოა, ისეთი სავსე, თან სითბოა, სიმწვანეა. როცა უყურებ, გრძნობ, როგორ იწმინდება ჟანგი შენი სულიდან და შენც მთვარე გგონია თავი, თითქოს შეგიძლია უკუნი ღამის გაჭრა.
ამ სამყაროში შეიძლება ყველა და ყველაფერი იქცეს მეგზურად და მოძღვრად. ბაბუაწვერას ვუყურებდი… რა შეიძლება ვისწავლო მისგან? ის ხან ლამაზი ქალივით ოქროსფრად ელვარებს მწვანე მინდორში, ხან ბებერივით აქვს აჩეჩილი თავი წამოყოფილი. შემდეგ კარგავს ამ აჩეჩილ თავს, ფანტავს, ნამცეცებად აბნევს. ისევ თავიდან ინთება, მაგრამ სხვაგან — იქიდან, სადაც ქარი, მწერი და ჩიტი წაიღებს მის თესლს.
ეს ყველაფერი დაგეგმილია და თან არ არის დაგეგმილი. ალბათ, ასეა ჩვენი ცხოვრებაც — სულ ვერ იბრჭყვიალებ ყვითლად, სულ ვერ გაიფანტები და ვერ დაიბადები თავიდან. მაგრამ ცოცხალი ხარ, გრძნობ, იღებ წვიმებს, გვალვებს, ხანდახან მძიმე ნაბიჯებსაც, რომლებიც გსრესენ; ან სხვა არსებების უხეშ ხელებს, რომლებიც მანამდე გგლეჯენ, სანამ არ გაიფანტები და ისევ გაცოცხლდები. მოკლედ, შენც ბაბუაწვერა ხარ, ისევე, როგორც მთვარე; ისევე, როგორც მდინარე; ისევე, როგორც მელია. სანამ ამ ყველაფერს დავინახავდი, მანამდე ვიყავი მე, დიდი მე და ვფარავდი ყველაფერს დიდი ზურგით, ვერაფერს ვხედავდი ჩემს ზურგს იქით. შემდეგ მოხვედი შენ და დავპატარავდი, ნამცეცებად გადავიქეცი. არ ვიცი შეგნებულად თუ შეუგნებლად, ჩემი თავი დავკარგე, გავიფანტე, შენ კიდევ ჩემგან ყვითელი ყვავილი გააჩინე, ახალი ძალებით.
შენ ჩემი გზა ხარ, მატარებელი ჩემი, მასწავლებელი, რომელმაც დამანახა, რომ ბევრი ვარ, ბევრი შესაძლებლობებით, ბევრი თავით და ფესვით”.